15-03-18

Beetje balen

Themanummer: ‘Horizon’ van Tourist LeMC

T'is al lang verleje tijd
Da kik als kind docht da'k kost toveren
Maar deze strijd, is fameus te zwaar
Da had'k toen nog nie voor ogen
Na een jaar van men schieve verhalen
Zitte 'k ik me men hande in men haar
Knikkend me de kop van nee nee neej
'k Probeer heel veel, ma het zit me ni mee
Omgeven door problemen
Volg k'ik de melodie
De tonen zen men treden
Tot dak den horizon kan zien
.’

 

De voorbije twee weken zijn loodwaar geweest. Niet alleen moet ik twee keer per week naar de dokter in Brugge voor baxters, maar er komt regelmatig een derde afspraak bij voor bvb prolo-inspuitingen of voedingsadvies. Het water staat me aan de lippen, drie keer per week naar Brugge rijden voor een onaangename sessie is er teveel aan

Wat betreft voeding worden er polariteitsmetingen gedaan. Het basisidee is dat alles een elektrische lading heeft en dus ook voedsel en de mens zelf. Voedsel kan yin zijn - negatief geladen - of yang zijn - positief geladen. De basistest veronderstelt dat een vrouw start op -5. Dat is de normale waarde voor een vrouw. Uw dienaar liet -35 optekenen. Niet off the chart, maar ook geen goed startpunt. Als gevolg ben ik nu al anderhalve week met een zwaar dieet bezig om richting -5 af te zakken. Zoals jullie je misschien nog herinneren is een dieet opgelegd door anderen voor mij een no go. Ik ontzeg mezelf al genoeg, niemand heeft zich te moeien met mijn eten. Uiteraard moet ik alles wat lekker is laten en me storten op vlees, vezels en zout. Enkel gekookte groenten, geen koffie of thee, geen suiker, geen zure voedingsmiddelen (vergeet tomatensaus) en geen alcohol. Zucht. De eerste week was ik danig overstuur en vond ik mijn draai niet. Ik voelde me opstandig en in de steek gelaten. Nu gaat het inmiddels beter, maar ik tel de dagen af.

In feite ben ik bang dat ik het ritme niet volhoud en eronderdoor ga. Ik ben bang van mezelf en zelfvertrouwen is ver te zoeken. Intussen bouw ik tranxene nog steeds verder af en dat helpt natuurlijk ook niet. Ik probeer nu zo lang mogelijk op 2g te blijven tot het ergste voorbij is. Dat gaat net lukken, denk ik. 

-=-=-=-

Door toedoen van een vriendin denk ik de laatste tijd weer veel te veel na over de toekomst. Ik had mezelf geleerd om niet verder dan een jaar te kijken en dat lukte vrij goed. Maar door haar bekommernissen is mijn angst weer getriggerd en ben ik bang dat ik gedwongen ga worden om te werken. Het is irrationeel, ik weet het, mijn situatie heeft niks met de hare te maken, maar er is een oude koe uit de gracht getrokken, vrees ik. I hate it. Ik realiseer me dan hoe zwaar dit alles me weer valt en dat ik geen stuiver waard ben op de arbeidsmarkt. Ik overleef en dat red ik maar net.

De FT (fasciatherapeute) geeft ook aan dat het een zeer zware periode is en dat mijn lijf supergespannen is. Het is moeilijk voor haar om te werken met mijn lichaam omdat het zich heel defensief opstelt. Er is geen openheid of bereidheid om zorg toe te laten. Alles is dichtgetimmerd en afgesloten wegens te moeilijke omstandigheden. Gelukkig is mijn FT een pro en slaagt ze erin om toch een beetje rust te brengen. 

19:30 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.