27-11-17

De wil

Themanummer: ‘I feel just like a child’ van Devendra Banhart

Well I feel just like a child
From my womb to my tomb
I guess I'll always be a child
Well some people try and treat me like a man
Yeah some people try and treat me like a man
Well I guess they just don't understand
Well some people try and treat me like a man
They think I know shit
But that's just it

 

Tijdens de therapiesessie van afgelopen week wilde in aangeven hoe gecrispeerd mijn lichaam nu al wekenlang is en hoe zelfs de FT er weinig voeling mee krijgt en er ook moeilijk mee kan werken. De emotionele constipatie die ik nu al een hele tijd voel houdt aan. Het hindert de natuurlijke flow van mijn lichaam en fnuikt herstelprocessen e.d. Het begint me ook zelf de keel uit te hangen dat ik me voel alsof ik in een kartonnen doos zit. 

We spraken ook over stress en over hoe enorm stressgevoelig ik momenteel ben. Vorige week, bvb, ging ik naar de oogarts en om daar op tijd te geraken moet je een wekker zetten, op tijd ontbijten, en een beetje voortmaken. Ik stond in het zweet bij de gedachte aan de deadline en de lichte afkeer die ik heb van mijn auti-oogarts. Uiteindelijk viel het allemaal reuze mee en vroeg ik me achteraf af waarom ik toch zo nerveus was geworden. Alles wat me uit mijn routine trekt schuurt in mijn binnenste als een scherp kledinglabel in je nek. 

De psy zei vervolgens dat ons lichaam niet in staat is om verschillende soorten stress van elkaar te onderscheiden. Het lichaam voelt een stijging van cortisol en dat is het dan. Als mens daarentegen, besef je dat stress voor een banale afspraak iets anders is dan reisstress of stress voor een fysieke ingreep in het hospitaal bvb. Ook de allereerste stress die we als baby ervaren, de honger die ons met de dood bedreigt indien hij niet geledigd wordt, is een primitieve stress die over dezelfde kam geschoren wordt. Maar wanneer de veer gebroken is door een teveel aan angst en stress over een periode van jaren, zoals bij mij, dan ontstaat er soms een stress voor de stress, zoals je ook bang kan zijn voor angstgevoelens. En dan ben je vertrokken, natuurlijk. 

Een van de eerste stappen die ik nu moet zetten is het trainen van mijn wil. Het is belangrijk om terug een positieve, dragende wilskracht te ontwikkelen die me naar mijn belangrijke persoonlijke doelen zal begeleiden. Iedere dag moet ik een oefening doen die mijn wil traint, puur en alleen daarvoor. Ik kan bvb even goed elke dag de eierdopjes in en uit de kast halen, als vijf minuten mediteren of een liedje zingen. Belangrijk is dat het geen concreet doel dient, maar puur een oefening is. Ik heb lang moeten nadenken wat ik zou doen, en heb besloten dat ik elke dag een hoofdstuk in het boek van Fleur Van Groningen ‘Leven zonder filter’ ga lezen. Een vriendin met HSP raadde me dit aan, maar ik ben te lui om zo’n boek te lezen en het schrikt me ook wat af. Maar als oefening lijkt het me daardoor net heel geschikt. Gewoon doen dus. Vandaag heb ik het voorwoord gelezen, morgen hoofdstuk 1 en zo gaan we door. 

De volgende stap zal het in de praktijk brengen zijn van een creatieve doelstelling. De these van mijn psy is immersd dat ik inmiddels op dat punt ben in mijn proces dat mijn lichaam en geest nood hebben aan een uitdaging, maar wel een die bij mij past en mijn grenzen niet overschrijdt. Blijkbaar schept het negeren van deze roep - en die is er wel degelijk diep in mij - ook stress, een zekere energie die geen uitweg vindt en zich op het lichaam vastzet. Om mezelf te helpen is het dus belangrijk dat ik stappen voorwaarts zet in mijn schrijfproces en de draad opnieuw opneem. Moeilijk hoor. Ik voel hier veel verzet tegen omdat het mijn routine en comfort zone doorbreekt en ook omwille van faalangst. Kan ik het wel? Wat als het niet lukt? Enz...

Er staat me dus veel te wachten en ik moet zelf de koe bij de horens vatten. Dat is nog het moeilijkste, dat je het uiteindelijk allemaal alleen moet doen. 

19:44 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.