11-10-17

Terug thuis

Themanummer: 'Jesus alone' van Nick Cave and the Bad Seeds

 

Het is een week van aanpassingen en die verlopen niet zo vlot. Ik schets even een beeld en ga iets verder terug dan een week. Zo zie je wat een HSP lijden kan onder veranderende omstandigheden. 

De week voor het vertrek naar Kos: dagelijks verergerende spierpijn tot mijn hoofd op ontploffen stond en mijn lijf overal pijn deed. Mentaal zwaar om te dragen, gestresseerd, schijnbaar doelloos ronddwalen.

In Kos zelf: na vier dagen begon ik me een beetje op mijn gemak te voelen en pas na vijf dagen kwam mijn stoelgang terug in beweging, leve IBS!

Na Kos (deze week): de eerste dag werd ik overvallen door een donkere wolk en bezweek ik bijna onder het gewicht van alle ellende die terug op mij viel. Hoofdpijn doemde op en de tweede dag liep ik weeral met een hoofd van 100 kilo rond. Het is nu de vijfde dag dat ik geconstipeerd ben en ik voel geen beterschap. Ik ben zweterig en heb alweer zeer gespannen schouders en nek, zelfs na een bezoek aan de FT.

Een mens vraagt zich al waarom je nog iets onderneemt wanneer het zoveel lijden veroorzaakt. Het trieste is in feite dat je het erbij neemt omdat je nu eenmaal niet anders gewend bent. Want wat houd ik nu netto over? Enkele kilo's extra en een paar fijne dagen met mijn vriend, temidden van drie weken doffe ellende. En dat is geen doemdenken, het is eerder het leven zoals het is. 

Maar ik kan niet altijd thuiszitten, ik heb ook bredere horizonten nodig dan enkel een perimeter van 10km rond mijn huis. Hoe die wens en de realiteit te combineren vallen, daar heb ik nog geen constructieve inzichten over. Voorlopig lijkt het of-of. 

14:51 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.