28-09-17

Verder afbouwen en kopzorgen

Themanummer: 'I miss you baby' van Aerosmith

'I could stay awake just to hear you breathing
Watch you smile while you are sleeping
While you're far away dreaming
I could spend my life in this sweet surrender
I could stay lost in this moment forever
Every moment spent with you is a moment I treasure'

De voorbije weken ben ik door een dal gegaan. Ik heb mijn medicatie weer een stapje verder afgebouwd en de eerste week was vreselijk. Ik kreeg zoveel slaag als ik wou van mijn Interne Criticus, ik bleef maar ronddraaien met dezelfde destructieve gedachten die in mijn hoofd rondtolden. Tegen het einde van de week schoot er niks meer over van mijn al zo precaire zelfbeeld. Gelukkig bracht de FT soelaas en ging het daarna, mede dankzij een aanmoedigend zonnetje, even beter. Helaas is de fysieke pijn die ik de laatste weken ondervind nauwelijks te harden. Vandaag is het de uitsmijter van de week: schouders, nek, hoofd... ik kan mijn hoofd amper bewegen. 

-=-=-=-

Zaterdag vertrekken we voor een week op reis en dit keer nemen we de hond niet mee. Nog twee dagen dus, en we zijn vroem. Morgen doen we de hond naar de kweker waar hij tussen zijn soortgenootjes mag verblijven. Hij zal dus niks tekortkomen en niet bedorven worden. Maar ik vrees wel dat hij wat verwilderd zal zijn wanneer we hem terugkrijgen. 

Het moeilijke is dat ik hem moet achterlaten. Ik ben nog nooit langer dan drie dagen van hem gescheiden geweest. Het valt me zwaar dat ik mijn boeleke moet achterlaten. Vanmorgen rolden er al traantjes, hij lag zo gezellig bij mij zoals elke morgen en ik besefte plots dat we bijna een siamese tweeling zijn, zozeer zijn we op elkaar ingespeeld.

-=-=-=-

Natuurlijk bezorgt de reis me ook kopzorgen; inpakken, alles voorbereiden... Ik haat het. Het mag dus niet verbazen dat ik deze week nog gestresseerder ben dan gewoonlijk en dat mijn lichaam navenant pijn doet. Ik slaag er niet in om een andere manier van omgaan met stress te vinden dan deze. Mijn lichaam neem het over en ik kan amper nog aan mijn emoties. Ik heb me vanmorgen echt op het verdriet om mijn hondje moeten concentreren om iets te voelen. Maar ik vind het belangrijk dat ik iets voel. Ik zou veel liever verdrietig zijn en spontaan kunnen wenen en stressen, dan hier zo verkrampt te zitten. 

-=-=-=-

Deze week stond er een interview met Greet Op De Beeck in De Standaard dat me bij de keel greep en waarin ik me erg kon inleven. Ik ben dan wel niet sexueel misbruikt, maar ik heb ook ouders die er op geen enkele manier in slaagden om afdoende voor mij te zorgen. Het was een mooie, oprechte getuigenis en ik voelde me erg verwant met haar verhaal. 

-=-=-=-

Straks komt mijn vriend bij me en vanaf dan zijn we tien dagen onafgebroken samen. Heerlijk. Daar trek ik me aan op. Samen zijn, een mooi weertje, goeie boeken en ontspannen gesprekken... meer heb ik niet nodig om eindelijk te kunnen chillen. 'Cause I miss you baby... 

14:27 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.