31-08-17

Een fobie viel uit de kast

Themanummer: 'Smells like teen spirit' van Nirvana

'Load up on guns
Bring your friends
It's fun to lose and to pretend
She's overboard, self assured
Oh no I know, a dirty word'

 

Het is weer veel te lang geleden dat ik nog geschreven heb, maar ik kon het eenvoudigweg niet opbrengen. Er spookte teveel door mijn hoofd, ik zag niet helder. Nu stilaan wel en nu kan ik dus voldoende afstand nemen om er iets over te schrijven.

Vroeger heb ik last gehad van een spinnenfobie. Een fobie is niet om mee te lachen, het maakt je leven een hel en meestal maskeert de fobie een emotioneel knelpunt of zit er in ieder geval meer achter de angst dan op het eerste zicht lijkt. In mijn geval zat er een berg verdriet achter de fobie verscholen, verbonden met het mij al te bekende gevoel verraden te worden. De spin - in se de mensen rondom mij bij wie ik veilig had moeten zijn - besluipt me in mijn veilige ruimte en maakt ze zo onveilig. 

Tijdens het afbouwen van mijn angstremmer merkte ik dat ik opnieuw gevoeliger werd voor angsten in het algemeen. Tot ik op een dag iets uit de garage neem en er een dikke vette spin op mijn hand zit. Ik gil, schud de spin van mijn hand, vloek als een ketter en ga trillend terug naar de leuken. Het eerste zaadje was gezaaid. Enkele weken daarna, tijdens dewelke ik mijn gevoeligheid voor spinnen de hoogte in voelde gaan, zag ik de poot van een dikke spin vanachter de kastdeur komen in de living. En toen was het hek van de dam. Ik werd zo bang om opnieuw een fobie te ontwikkelen, dat ik op kousevoeten door mijn eigen huis teende. Ik voelde me opnieuw belaagd in mijn veilige ruimte en werd hyperalert voor spinnen en ongedierte. En aangezien we in een oude hoeve wonen is de hoeveelheid ongedierte relatief groot. 

Ik heb alleen met deze angst rondgelopen tot ik niet meer kon slapen en elk gevoel van veiligheid en geborgenheid aan mijn bewustzijn onttrokken waren. En dan, op weekend in Parijs nota bene, heb ik het eindelijk aan mijn vriend verteld. Hoe bang ik was voor de angst zelf. En toen vielen er kilo's van me af. Nadien tijdens de therapie hebben we besproken hoe ik mijn leven opnieuw in handen kon nemen en de controle terug kon verwerven. Hierbij gebruik ik technieken die ik geleerd heb tijdens de gedragstherapie. 

Sindsdien gaat het beter en recht ik mijn rug opnieuw. Ik ben er nog niet helemaal door, maar het gaat de goede kant uit. Toen ik enkele dagen geleden naar Karen Damen in een programma over kamperen keek, schrok ik wel even. Zij is ook fobisch voor spinnen en nadat ik haar zag flippen was ik danig van de kaart. Het was als een spiegel voorgehouden krijgen, van een angst waar je ooit zelf middenin zat. Brrrr. Ik heb er slecht van geslapen. By the way: voor de rest was het een hilarisch programma, ik heb al lang niet meer zo hard gelachen.

Deze week voelde ik me terug een paar centimeter groeien en nu ervaar ik echt hoeveel deugd het doet om me opnieuw sterker te voelen. Of het gelinkt is of niet weet ik niet, maar plotsklaps stond ik de dag na de tv aflevering op met vreselijke spanningshoofdpijn en ook vandaag is het afzien. Het lijkt wel alsof ik telkens weer een kopje kleiner word gemaakt wanneer ik mijn hoofd durf rechten. Frustrerend!

18:38 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.