03-08-17

On the verge of....

Themanummer: 'Heroes' door Ozark Henry

'Maybe we're safer,
just for one day.'

 

Als mijn zenuwen het al niet begeven hadden, dan zou ik me momenteel kwalificeren als 'iemand op de rand van een zenuwinzinking'. 

Volgende donderdag komt mijn vriend zijn zus langs voor twee dagen en ik ben nu al kapot van de stress. We moeten de gastenkamer opruimen, stofzuigen enz. Dat doet mijn vriend, gelukkig. Maar er moet ook een beetje gepoetst worden vlak voor ze komt, zodat het hier geen haarnest is en de badkamer proper is. Dat zal ik moeten doen, aangezien mijn vriend er tijdens de week niet is. En ze blijft slapen: hoe gaat de hond reageren op het geluid boven zijn hoofd? En ga ik wel voldoende ruimte hebben om te rusten? ... Daarbovenop heb ik zijn zus al heel lang niet meer gezien en heeft ze terminale kanker. In hun familie wordt er niet over gesproken en ik weet niet hoe ik daarmee om moet gaan. Mijn hart krimpt nu al ineen als ik eraan denk, hoe zet ik voldoende grenzen zodat ik me niet verlies in medeleven? Ik draag al zoveel eigen ballast mee, dat ik mij ervoor moet hoeden om andermans miserie niet over te nemen. 

=-=-=-=-

Het afbouwen van de angstremmer is vreselijk. Waar ben ik aan begonnen? En net dit jaar zitten er meer spinnen en ongedierte in huis en in de garage dan ooit tevoren. Ik ben er een paar keer mee in aanraking gekomen en zo hard geschrokken, dat ik nu niet meer op mijn gemak ben om bvb de was te doen in de garage of een fles wijn te gaan halen. De hond mag eigenlijk niet in de garage, maar ik laat hem mee binnen omdat ik me dan wat veiliger voel. Ik HAAT dit gevoel, deze angstige vluchtreflex, het op spitsroeden lopen. En het ergste is dat ik al deze gevoelens niet kan loslaten, ik kan niet wenen of keihard gillen. Zoals mijn FT het zegt: ik ben emotioneel geconstipeerd op dit moment. 

=-=-=-=-

Waar ik naar snak is vergetelheid. Alles kunnen loslaten en als een pudding in de zetel vallen. Aan niks meer denken. Niet meer bang zijn. Niet meer kwaad zijn. Me niet meer onzichtbaar voelen. Me niet meer nutteloos voelen.

Hoe is het in godsnaam mogelijk dat een sterke vrouw zoals ik, die al zoveel moeilijke beslissingen heeft genomen, nog altijd niet in haar kracht kan staan? GVD! What does it take?  Ik wil zo graag vooruit, terug 'bestaan' en mijn kracht voelen ipv deze apathische plastieken leegte. Bah.

15:54 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.