20-07-17

Ingrijpende EMDR

Themanummer: 'Afraid' from Nico by Antony

'See is to know or to tell or to feel or to be your own 
Have someone else's will as your own
You are beautiful and you are alone'

 

De EMDR was, zoals ik al aangevoeld had, een serieuze dobber. Ik voelde heel diep tranen schuilen, maar ik dacht niet dat ze zouden stromen. En toch... Stilaan gingen we dieper in op de pijn van het verraad waar ik eerder over sprak en de tranen kwamen, en het deed pijn. Maar het deed ook deugd om mijn defensie neer te laten en te kunnen huilen en kwaad zijn om de diepe wonden die mijn ouders mij hebben toegebracht. 

Op een bepaald moment kon ik mijn diepste wens uitspreken en doorvoelen tegelijkertijd: dat ik nu eindelijk de pijn van het niet-mogen-zijn mag loslaten en de rest van mijn leven er-mag-zijn. Dat deze wonde voldoende mag helen opdat ik nog een paar decennia echt zou kunnen leven, ademen, vrij zijn in mijn hoofd. 

Ik besef dat ik getekend ben door de voorbije veertig jaar en dat sommige wonden nooit zullen helen. Ik ben al jaren bezig met te leren omgaan met dat feit en het een plaats te geven. Maar ik zou zo ontzettend graag willen dat ik voldoende zelfvertrouwen kan opbouwen om gemiddeld genomen op mijn twee poten te blijven staan dankzij de kracht die diep in mij zit maar geen houvast vindt. 

Tegen het einde van de EMDR kwam er plots een beeld in me op van veldbloemen die uit mijn buik groeiden. Korenbloemen, boterbloemen, klaprozen. Mooi en breekbaar, ze komen uit het niets en zijn er bij de gratie van de seizoenen. Zo zie ik mijn geheelde ziel: als een boeketje veldbloemen. Ze hebben weinig nodig om te bloeien, ze zijn mooi en puur, maar als je ze plukt verwelken ze. 

Na de EMDR was ik erg onder de indruk en heel moe. Later volgde dan de fysieke pijn, omdat ik niet wist hoe ik met deze nieuw aangeboorde gevoelens moest omgaan. De FT voelde veel angst, de angst om het niet-voldoen, maar ook de kwaadheid in mij die wakker geworden is. Precies wat er tijdens de sessie naar boven gekomen was. 

Vandaag ga ik opnieuw naar de FT om de pijn onder controle te houden en intussen denk ik na over hoe ik zelf actief iets kan doen om mijn emoties niet te verdringen maar ze te laten bestaan. Dat is zo moeilijk, omdat het zo'n pijn doet. Gelukkig heb ik volgende week therapie en kunnen we er dan dieper op ingaan. 

10:27 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.