13-07-17

Voorbereiding EMDR

Themanummer: 'Land of lack' van Admiral Freebee

'Are you still mentally ill
And they're lying when they tell
you you're getting better?
Do you really want to live
Out here, in your kingdom of fear?'

 

Vorige week hebben we in de therapiesessie een EMDR voorbereid. Dat houdt in dat er herinneringen worden opgehaald rond het onderwerp in kwestie, en dat bepaalde vragen beantwoord moeten worden volgens het EMDR protocol. De kwestie is 'lichaamsbeeld'. De herinneringen waren bijzonder pijnlijk, ook al komen ze regelmatig voor in mijn dromen of gedachten. Het protocol voorziet dat je echt diep spit en ik weet intussen dat dat de moeite waard is. Maar wat ben ik hiervan onder de voet!

Ik was de eerste twee dagen na de sessie niet aanspreekbaar. Ik was zo moe, uitgeteld, murw van de stront waar ik door had moeten waden... vreselijk. Intussen gaat het ietsje beter, al slaap ik nog steeds slecht en kan ik niet ontspannen. De afwezigheid van mijn FT zit hier natuurlijk ook voor iets tussen.

Morgen is de EMDR. Enerzijds ben ik blij dat het bijna zo ver is, dan kan ik doorzetten en hopelijk daarna met een lichter gemoed het leven opnieuw opnemen en vooral terug slapen. Anderzijds bezorgt de anticipatie van het gebeuren me stress. Helaas vind ik het momenteel moeilijk om mijn emoties op een gezonde manier te reguleren, wat ertoe leidt dat ik domme aankopen doe. Ik schaam mij ervoor, maar het is nu eenmaal zo. Ik kan hier niet mee omgaan. Deze pijn zit zo diep, is zo fundamenteel, dat ik het alleen niet redt.

Pas deze week heb ik beseft hoe vreselijk diep deze pijn verankerd zit in mijn geest en lichaam en ik ben erdoor geshockeerd. Het verdrietigste was de eerste herinnering die ik ophaalde - toen het feit van de afwijzing door mijn ouders omwille van mijn onperfecte lichaam zich voor het eerst manifesteerde. Ik wandelde met hen over de straat en ik droeg een leuk gestreept rokje met een topje. Ik was ongeveer dertien jaar en ik was totaal niet bezig met zelfbeeld en schoonheid of ijdelheid. Ik zag wel dat ik een mooi meisje was, maar ik was zo mooi en onschuldig. Zo puur in alle opzichten. En terwijl ik een paar meter voor mijn ouders uit wandel, hoor ik mijn pa tegen mijn ma zeggen dat ik toch wel een beetje dik aan het worden ben. En of ze daar iets over zouden moeten zeggen. Toen, daar ter plekke, zijn mijn onschuld en kind-zijn gestorven. Plots besefte ik heel veel tegelijkertijd: mijn ouders zeggen lelijke dingen over mij achter mijn rug - verraad - mijn ouders vinden me niet mooi - dan moet ik wel lelijk zijn - en ik sta helemaal alleen tegenover de twee belangrijkste mensen in mijn leven die zich van me afkeren. Deze herinnering echt diep moeten herleven was extreem pijnlijk, en ik ben al een hele week van slag. Waarom was ik toch niet goed genoeg? Waarom moest ik vernietigd worden?

De reden dat we rond dit thema werken in de therapie is dat ik het perfectionisme rond zelfbeeld in termen van lichaamsbeeld nog steeds niet kan loslaten. Stiekem denk ik en oordeel ik volgens dezelfde standaarden van mijn ouders, de regels die zij me ingeprent hebben. En ik haat mezelf ervoor. Wat voor een vreselijke oordelen vel ik elke dag over andere vrouwen en vooral over mezelf? Ik trek altijd aan het kortste eind, want er is altijd wel iemand die ik zie die slanker is dan ik. Het wordt een obsessie. Hoog tijd dus om alle taboes te doorbreken en in de spiegel te kijken. 

Maar een ding mag ik niet vergeten, en dat is dat ik het slachtoffer ben in deze, en niet de dader. Ik heb een manier van kijken en denken aangeleerd gekregen en heb die kritiekloos aanvaard. Maar ik was te jong en vooral te immatuur om er het mijne van te denken. Ik was al teveel geknecht door mijn ouders om veel autonome gedachten te hebben. En ik werd zo bemind door mijn grootouders dat 'niet goed genoeg zijn' insloeg als een bliksemschicht. 

Maar ik wil dit rechttrekken en de wereld zien zoals ze is. En mezelf zien zoals ik ben en leren accepteren en liefhebben. Dit probleem is zo fundamenteel dat ik er alles voor over zou hebben om er anders tegenaan te leren kijken. Zelfs als de prijs hoog is, zoals hij blijkt te zijn.

Therapie is geen pretje, het is niet vrijblijvend of optioneel. Het vergt veel en nu is het een full-time job. Maar ik geloof erin en zal blij zijn als het ochtend is en ik verder kan werken aan de verwerking van dit vreselijke trauma. 

19:57 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.