25-06-17

Terreur in mijn hoofd

Themanummer: 'Walking in Memphis' van Marc Cohn

'Then I'm walking in Memphis
Walking with my feet ten feet off of Beale
Walking in Memphis
But do I really feel the way I feel?'

De voorbije twee weken zijn loodzwaar geweest. Mijn IC is tot een orkaan verworden, er rijzen opnieuw diepe gevoelens van waardeloosheid op en ik heb geen energie. Zo kan het niet verder, ik moet er iets aan doen.

Na een gesprek met mijn vriend kwam ik tot de volgende conclusie: elke dag opnieuw verwachten dat het ineens beter gaat gaan is mijn eigen put graven. Ten tweede: wanneer ik thuiskom van een wandeling met de hond en ik ben moe, dan is het normaal dat ik moe ben en dan moet ik niet depri worden omdat ik weeral moe ben. Ik moet dus realistische verwachtingen koesteren en dat houdt in dat ik teruggrijp naar mijn gewoonlijke ritme, nl in de voormiddag iets actiefs doen en in de namiddag even rusten.

Aangezien het onderhoud van het huis ook moet gebeuren, en ik daar een dozijn broertjes aan dood heb, kan ik dat best 's morgens doen voor ik aan de rest van de dag begin, en zeker voor ik met de hond op stap ga. Ik weet uit ervaring dat ik er daarna niet toe kom. Ook hier moet ik weer realistische verwachtingen stellen. 

-=-=-=-

Donderdag was ik bij de FT en zij voelde spanning en angst in mijn lichaam, waarbij de spanning hoogstwaarschijnlijk geinduceerd wordt door de angst. Ze beschreef het zo: alsof ik alles al in gereedheid breng om me terug te trekken uit het leven en me in een bolletje op te rollen ter bescherming. Vooral op sociaal vlak, blijkbaar. En dat is ook wel mijn dominante respons wanneer mensen mij teleurstellen. En ik voelde me deze week wel wat teleurgesteld, ook al was dat onterecht. Mijn IC was als een hond met een been, hij liet niet los. En dan vergt het heel veel energie om niet in de val te trappen en effectief in de loopgraven te kruipen, maar alles op een rij te zetten en zo in te zien dat er niks aan de hand is en dat je zelf extra gevoelig bent voor aandacht en bevestiging van vrienden. 

-=-=-=-

Ik hoop dat mijn veranderde aanpak me minder in de val van de teleurstelling zal sleuren en dat ik dankzij normale verwachtingen op mijn maat me mentaal en emotioneel beter recht zal kunnen houden. De steen waar ik elke dag mijn kop aan stoot begint namelijk stilaan af te brokkelen. ;)

15:57 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.