30-03-17

Paniek!

Themanummer: 'So far from me' van Nick Cave and the Bad Seeds

'Did you ever care for me?
Were you ever there for me?
So far from me.'

 

Korte inhoud

ik ben bang, elk moment van de dag angstig. Ik heb altijd pijn, mijn lichaam is vergrendeld. Ik vraag me elke dag af hoe ik hem door zal komen zonder te huilen van eenzaamheid en angst. Ik ben op. Doodop. Ik tel de uren af naar de avond, wanneer ik kan gaan slapen en even kan ontsnappen. En dan nachtmerries. Opstaan, en het begint van voor af aan. 

 

Ik weet al geruime tijd dat mijn vriend maandag voor 11 dagen naar Japan vertrekt, inclusief het weekend dus. En toch drong dat niet tot me door. Ik vond dat initieel niet bizar, maar vroeg wel geregeld 'wanneer ga je nu weer naar Japan?'. Het verbaasde mijn vriend dat ik het niet geregistreerd had. Mijn hersenen gingen er in een boog om heen, tot vorige dinsdag. Toen stond ik op en besefte ik plots waarom ik me al een tijdje onrustig en angstig voelde: de repercussies van de business trip vielen plots rauw op mijn dak. 

Gevolg: kleine paniekaanval. Ik belde 's morgens met mijn vriend en we bespraken hoe ik me voelde, maar hoewel hij me probeerde te begrijpen en opgelucht was dat het eindelijk doordrong, snapte hij niet waarom ik plots zo bang was. Ik heb me dan tot een vriendin gewend, ben haar winkel binnengestapt en heb mijn verhaal gedaan. Zij weet hoe de angst om te flippen en de grond onder je voeten te voelen wegzakken aanvoelt. De tranen kwamen en daarna de uitputting. Hoe lang heb ik dit weer meegezeuld? Jongens toch.

Ik voel nu veel spanning in mijn lichaam en mijn nek/schouders doen zeer pijn en bezorgen me hoofdpijn. De Grote Angst is weg, maar is hij weg of is hij terug netjes verstopt? 

-=-=-=-

Wat ik wel weet is dat ik al een paar weken intens gekl**t word door mijn Interne Criticus. Hij heeft zich op mijn eeuwig kwetsbare punt toegelegd: mijn lichaam. Hij snauwt me de HELE GODGANSE DAG toe dat ik te dik ben, dat ik dit of dat beter niet eet, dat ik niet meer in mijn zomerjurkjes zal passen, dat ik dik ben en mensen dat zullen zien en ik me zo moet schamen dat ik beter binnenblijf.

Het is heel heel moeilijk om hem van me af te schudden, want ik ben inderdaad zwaarder dan vorige zomer, toen ik kilo's verloor door maandenlange overprikkeling. Maar mijn lichaamsbeeld is zo'n gevoelig thema dat het diep op me inhakt en me heel onzeker maakt. Ik ben het zo beu... Maar ik voel me machteloos, mijn gedachten draaien in rondjes en ik voel me k.u.t.

Het vermoeiendste is dat je dit uiteindelijk allemaal alleen draagt. Dag in en dag uit. Ik word hier zo intens MOE van!! GVD GVD GVD

19:31 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.