02-03-17

De maat is vol

Themanummer: 'Skeleton Tree' van Nick Cave ATBS

'I call out
right across the sea
but the echo comes back empty
and nothing is for free'

 

Na een lange periode van FUBarness kroop ik in februari eindelijk weer een beetje uit de put. Ik voelde weer wat zin in het leven en kon opnieuw ademen na maanden van pijn. Twee en een halve week geleden viel de bom: mijn moeder mailde. Een week van angst, verdriet en kwaadheid brak aan. Ik besloot te antwoorden en wachtte af, maar er volgde enkel stilte. Een groot verdriet welde in me op, een onaantastbaar verdriet, zo diep en fundamenteel. Ik ben nu de facto een wees. En hoewel ik weet dat het beter zo is, voel ik een gekke mix van emoties waarin opluchting of blijheid geen plaats hebben. Ik voel rouw en een zeer pijnlijk afscheid. 

Deze week komt de shit van alle kanten: ik krijg slaag van mijn IC, mijn lichaam protesteert heftig, ik slaap slecht en droom te intens, te hardnekkig, te pijnlijk. Er is geen plaats meer voor mij. Vanmorgen kon ik niet ademen, ik was misselijk, de druk van mijn darmen op mijn maag is immens. Godzijdank dat ik een afspraak had bij de FT zodat ik even op adem kon komen.

-=-=-=-

Ik zal weer uit dit gat moeten kruipen. Wanneer mag ik eens leven GVD??? Wanneer mag ik eens langer dan een paar weken rechtop staan zonder al te veel pijn en met een minimum aan comfort?

Al mijn godganse leven zie ik af door de twee mensen die mij op de wereld gezet hebben. Het verdriet en de pijn die ik heb meegemaakt zijn onbeschrijflijk en zelfs nu nog blazen ze mij omver. En als zij het niet zijn is het wel iets anders. 

Waar haal ik de 'grinta' vandaan om weeral recht te staan? Waarom zou ik? Hoe lang zal het duren? Een paar weken ten hoogste. Why bother

Ik ben moe, voel me verslagen en heel erg alleen. Zoals altijd moet ik dit alleen dragen. Er is niemand die geborgenheid voor me schept, me er mee doortrekt. Is het normaal dat ik dat allemaal alleen moet doen? Is dat niet bovenmenselijk? Ik word natuurlijk begeleid door een fantastische FT en psy, en de mensen rondom mij trekken me met een eenvoudig babbeltje of een lief woord allemaal een beetje mee vooruit. Maar wat ik mis is een man die er is, die een vangnet voor me schept door hier te zijn, bij diegenen die van hem houden en hem missen.

Elke zondag sluit ik me af van de wereld en elke donderdag ga ik soms een beetje terug open, wanneer mijn vriend weerkeert. Ik kan geen wortel schieten in het leven zonder geborgenheid en ik kan ze maar zelden voor mezelf creëren.  Elke avond zit de hond te wachten tot zijn beste vriend komt, maar die komt pas donderdag. Iedereen hier wacht op hem, houdt van hem. Wanneer zal het voldoende zijn en verandert er iets?

-=-=-=-

Gisteren vernam ik dat mijn schoonzus, die al jaren aan kanker lijdt, de strijd zal verliezen. Ik ben er kapot van, ik vind het vreselijk. Zij heeft een leven, een job die ze graag doet, een bende toffe vriendinnen. Waarom zij? Als ik kon bood ik haar mijn leven aan, zodat zij verder kan leven en gelukkig kan zijn, en ik eindelijk rust zou vinden.  

 

17:33 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.