19-02-17

Diep bedroefd

Themanummer: 'Mellon Collie and the Infinite Sadness' van The Smashing Pumpkins

 

Er is niet gereageerd op mijn mail en mijn moeder heeft vandaag niet voor de deur gestaan. Opgelucht? Ja. Blij? Nee.

Ik voel me diep, intens bedroefd. Wat een onbeschrijflijk erge en pijnlijke situatie. Ik zou het willen uitschreeuwen van de pijn, maar ik voel enkel een heel diep verdriet, alsof ik beroofd ben van een stukje van mezelf, van een toekomst. Het is moeilijk te beschrijven hoe het voelt om eerst als kind zo fundamenteel in de steek gelaten te worden, en daarna de agressor meerdere malen van je af te moeten slaan. Vooral als de agressoren je ouders zijn. Het voelt vreselijk tegennatuurlijk, mijn gevoel is daar heel duidelijk in. Maar het is vooral een dubbel verraad: eerst verstoten door je moeder en daarna verstikt door diezelfde eisende moeder. Nooit liefdevolle bezorgdheid; altijd maar eisen en het opdringen van haar wil. 

Momenteel is er even geen sprake van woede, kwaadheid of frustratie. Maar wel van diep verdriet. Mijn innerlijk kind huilt als een ontroostbare baby en ze voelt zich door mij in de steek gelaten. Ik heb mama en papa weggeduwd, verdriet aangedaan, de mond gesnoerd. Terwijl mijn verstand weet dat er maar één optie was en dat was aan mezelf denken en de toekomst die ik voor mezelf wil. Het is heel moeilijk voor mij om met die tweespalt om te gaan.  

I wish there was a treaty we could have signed... between your love and mine. (Vrij naar L. Cohen)

14:47 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.