15-02-17

Mail van ex-moeder

Themanummer: 'Older' van George Michael

 

'I should have known
It seemed so easy
You were there
I thought i needed you

Strange
Don't you think i'm looking older?
But something good has happened to me
Change is a stranger
You have yet to know

Well you're out of time
I'm letting go
You'll be fine
(or maybe you won't)
You're out of time
I'm letting go'

 

Maandagnamiddag ontving ik een mail van de vrouw die zich mijn moeder waant. De mail was nog killer en eisender dan de vorige. Eerst en vooral liep ik naar de badkamer omdat de angst me om het lijf sloeg. Daarna werd ik kwaad en verontwaardigd. Ik stelde een antwoord op en besprak de zaak met mijn vriend. Ze eist namelijk dat ik deze zondag, om 1.30u bij mijn vriend thuis zal zijn en dan een uurtje tijd zal maken om te bespreken hoe we hieruit zullen komen. Voila. Sergeant korporaal reporting for duty. 

Pas deze ochtend drong de mail ook emotioneel tot me door. Ik denk dat ik daarvoor een beetje in shock was. Vanochtend vielen de consequenties ineens op mijn hoofd: alweer zout in de wonde, alweer niet gerespecteerd worden, niet gezien of gehoord worden. Weeral gedwongen worden in een keurslijf dat mij niet past. Als er al bewijs nodig was om opnieuw contact te weigeren, dan heeft ze er zelf wel voor gezorgd.

Het deed me zoveel verdriet, dat enorme gebrek aan respect. En zonder respect is er geen liefde. Zo eenvoudig is het. Maar het doet pijn. Het doet ook pijn dat zij me in een positie dwingt waarin we allemaal verliezen. Ik wil geen oorlog, ik wil een stille vrede. Maar zij haalt de bazoeka boven en dwingt me in een defensieve positie. Jaja, ik kan ook niks zeggen en bla bla. Maar ik dans al mijn hele leven naar haar pijpen en het wordt tijd dat ik toon dat de dingen veranderd zijn. De eventuele consequenties zal ik erbij nemen.

Ik heb er vandaag over gepraat, over nagedacht en veel gevoeld, en ik heb uiteindelijk beslist dat ik mijn sobere mail morgenvroeg zal uitsturen. Het is geen mail die wil kwetsen of natrappen, maar een mail die eerlijk zegt dat mijn leven beter is zonder hen en dat ze me met rust moeten laten. Het is de waarheid, het is puur en het is rechtvaardig. Natrappen doe ik wel in mijn fantasie of 's nachts in mijn dromen. Nu wil ik maar een ding en dat is hen ertoe dwingen mijn ENIGE vraag te respecteren, nl. Laat me met rust. 

En gun me een leven GVD. Zielige egoisten. 

PS toevallig ben ik zondag ook bij mijn vriend. Ik weet nu al dat ik doodnerveus zal zijn. Maar als ze het waagt om op te dagen, zal ik er staan. Ik weet niet of ik het goed zal aanpakken, maar een ding is zeker: ze komt niet binnen en ze zal op een koude muur botsen. Maar laat ons hopen dat het zo ver niet hoeft te komen. Doch het blijft bij hoop, want ik weet waar ze toe in staat zijn wanneer ik niet meeloop in hun verhaal. En dat is geen kattenpis. 

Wanneer ik twijfel denk ik aan wat mijn teerbeminde bomma tegen me zei: 'Kind, zorg zelf dat jij gelukkig bent, want zij gaan nooit veranderen.' 

20:05 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.