13-02-17

Eerste stap in woedetherapie

Themanummer: '99 Luftballons' van Nena

'99 Jahre Krieg
Ließen keinen Platz für Sieger
Kriegsminister gibt's nicht mehr
Und auch keine Düsenflieger'

 

De vorige therapiesessie was heel intens, maar deed ook veel deugd. Het doel was om voorzichtig de woede in mezelf aan te boren en op een gecontroleerde manier te kanaliseren. Mijn FT voelde de duisternis in mijn lichaam toenemen, en hoe de 'rauwe woede' - ze vergeleek het met de orks uit LOTR - mij volledig uit balans brengt.

We besloten om met EMDR te werken omdat ik me bij die methode goed voel en ze zich al meermaals bewezen heeft. De psy had me gevraagd om een beeld of een metafoor te zoeken als aanknopingspunt. Het werd een lijn, een streep. Mijn moeder zei me altijd dat ik 'er een streep onder moest trekken'. Daarmee bedoelde ze dat ik moest stoppen met zagen over het verleden. Eigenlijk bedoelde ze 'fuck off, ik heb hier geen zin in'. 

Tegelijk heb ik het gevoel dat mijn ouders door hun egoistische gedrag een streep door mijn leven en toekomst hebben getrokken, en dat maakt me razend kwaad. Als ik kijk naar mijn leven als een lijn, dan is er een 'voor de crash' en een 'na de crash'. Dat is het keerpunt in mijn leven. Sindsdien zijn mijn ogen opengegaan. Net als wanneer ik de som maak van alle onrecht dat me is aangedaan en daar een lijn onder trek om alles op te tellen, dan zou ik een geweer ter hand willen nemen om mijn gram te halen.

Maar zoals Nena zingt is het na jaren strijd soms niet meer mogelijk om het recht te doen zegevieren. Er is teveel kapot, iedereen is uiteindelijk onveranderlijk gekwetst door wat er gebeurd is. Ik heb geen zin in een dovemansgesprek. Het is een kwestie van de kwaadheid zelf te verwerken, stapje voor stapje. En dat eerste stapje is gezet.

Vandaag was ik bij de FT en ze voelde een kleine opening in mijn lichaam dat voor de rest gepantserd is, maar waneer ze meer openheid wou scheppen kwam mijn gekwetst kind onmiddellijk boven. Mijn bekken en onderbuik zijn volledig gesloten en hard, alsof ze me recht willen houden in deze maalstroom van emoties en veranderingen. Ze zei me dat het potje dat ik zo lang gesloten hield niet meer hermetisch valt af te sluiten nu ik er in geroerd heb. Het is moeilijk en vermoeiend om me nu recht te houden en verder te leven, maar ik kijk dag per dag... en we zien wel.

Ik ben trots dat ik hier klaar voor ben, het heeft immers veel tijd en inspanning gevergd om op dit punt te geraken en de moed ertoe op te brengenom er ook effectief iets mee te doen. Nu is er maar een weg, en dat is de weg vooruit.

 

18:03 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.