26-01-17

Ellendig

Themanummer: 'Disarm' van The Smashing Pumpkins

'Disarm you with a smile
And cut you like you want me to
Cut that little child
Inside of me and such a part of you
Ooh, the years burn
Ooh, the years burn'

 

Ik voel me ellendig. Ik heb al twee dagen een pijnexplosie in mijn hoofd en het ziet er niet naar uit dat er beterschap op komst is. Ik loop al weken rond met pijn, en stilletjes aan knaagt ze aan mijn weerstand. Nu is het vollen bak en voel ik hoe uitgeput ik ben. 

Dinsdag had ik met een kennis afgesproken in Gent, om koffie te drinken en bij te babbelen. We wonen ver van elkaar, dus Gent is een goede tussenstop. Ik ging de trein nemen, rechtstreeks naar Gent, en dan zouden we samen de tram nemen. 

De avond ervoor begon het al: de stress. Om hoe laat moet ik thuis vertrekken om op tijd aan het station te zijn? Ik neem dan een briefje en schrijf alle stappen op met tijdsindicaties. De volgende ochtend deed de hond raar, hij begon gras te eten, wat meestal een veeg teken is. De stress ging door het plafond. Tegen dat ik aan het station aankwam was ik al een wrak. Alles verliep vlot, we zitten op de trein en ik voel in mijn hoofd een plomb springen. Plots barstende hoofdpijn. Daarbovenop was er in de trein geen verwarming en waren we verkleumd toen we in Gent uitstapten.

IK heb NIKS aan de dag gehad, ik heb enkel afgezien. Ik kon niet ontspannen, mijn vriendin ratelde maar door en ik onderging het gewoon. 'S Avonds toen ik thuiskwam voelde ik me ellendig, en van de opluchting is de hoofdpijn nog erger geworden. 

Gisteren heb ik een hele dag in de zetel gelegen, geslapen en afgezien. 

=-=-=-=

Het snijdt dat ik zoiets eenvoudigs als een trein nemen niet meer kan. Ik kan die stress niet aan. Ik kan geen stress aan, zeker nu niet. Ik ben momenteel vreselijk kwetsbaar, het kleinste zuchtje blaast me emotioneel omver. 

Diep in mijn hart voel ik me eenzaam en onbegrepen. De mensen op wie ik normaal terugval reageren met onbegrip, weliswaar vanuit goeie bedoelingen. Je moet vooruit, en uw kop niet laten hangen en ... BLABLABLA. Ik word er woest van. Mijn kop niet laten hangen. Weten ze GVD wel hoe zwaar elke dag weegt en hoe ik mijn hoofd toch recht houd? En ik zou dan altijd sterk moeten zijn en vooruit vliegen? Ik heb zin om ze allemaal een sjot onder hun gat te geven, en ze eens goed de waarheid te vertellen. Allemaal lopen ze weg van wat ze niet willen zien of weten, de lafaards. Zelfs mijn vriend is in die val getrapt. En waar moet ik naartoe lopen GVD? Ik kan niet vluchten.

Intussen is de schade wel geleden en voelt mijn kindje zich diep gekwetst en ik ben kwaad en triest. Ik heb de goedkeuring van de wereld niet nodig, maar als zelfs de mensen die het dichtst bij me staan zo'n onzin uitkramen, dan doet me dat verdriet en trek ik me terug in mezelf. Ik heb nu niet de veerkracht om het van me af te laten glijden. Het komt allemaal ongefilterd binnen.

Gelukkig is mijn FT terug, zij kraamt geen onzin uit en begrijpt me perfect. Ze voelt in mijn lichaam ook hoe kwetsbaar ik momenteel ben en hoeveel spanning er op heel mijn lichaam staat, zelfs armen en benen, wat voorheen nooit het geval was.

Kon iemand me maar redden, wat zou dat heerlijk zijn. Weg met de pijn, weg met de kwaadheid, enkel warmte en geborgenheid. Maar de meeste dromen zijn bedrog. Al is mijn vriend wel afgekomen en doet het deugd dat hij wel bereid is om me echt te zien en niet langer te vluchten in de ontkenning.

09:42 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.