24-12-16

Kerstavond... Pijn dag 3

Themanummer: 'Natural Mystic' door Luka Bloom

'Though I try to find the answer
to all the questions they ask
Though I know it's impossible
To go living through the past
Don't tell no lie
There's a natural mystic
Blowing through the air'

 

Donderdag had ik een goeie therapiesessie, intens maar echt constructief met een paar ideëen naar volgend jaar toe. Ik hield er een goed empowered gevoel aan over en was niet moe, maar eerder opgeladen na de sessie. 

'S Avonds voelde ik mijn nek al verstijven en oorpijn opkomen. 'S Morgens werd ik wakker van de IBS, met koppijn en een totaal verstijfde rechterkant - nek/schouder/arm. Bon, alweer mezelf moed inspreken, Dafalgan codeine nemen en een poging tot ontspanning doen met een leuk magazine in mijn favoriete koffiebar. Mijn vriend en de hond deden een lange wandeling, dus ik kon me even alleen terugtrekken en chillen. Het had niet veel zin, maar het ging een beetje beter na een glaasje wijn. 'S Namiddags heb ik geslapen met mijn nek/schouderverwarmer en dat deed echt deugd.

Vanmorgen werd ik wakker en het was weer van dat: rugpijn, spanningshoofdpijn en mijn rechterkant die nog heel stijf is. Het werd me teveel, ik ben het zo kotsbeu, ik heb er gewoon geen woorden door, en dus vloeiden er tranen. Dat luchtte een beetje op, al biedt het natuurlijk geen oplossing en dat is waar ik naar verlang.

Nu zit ik met hond, vriend en iPad in onze koffiebar. Het is hier heerlijk rustig, mijn vriend heeft alle boodschappen gedaan, dus ik heb weinig last van drukte en het is aan zee zowiezo heel rustig momenteel. Een vriend van me stuurde me een foto van een troetelbeer om me op te fleuren en dat lukte ook wel een beetje. Het is zo'n lief gebaar, als je eind in de dertig bent en elkaar nog troetelberen stuurt. ;)

Vandaag en morgen brengen we thuis door, met lekker eten en in exquis gezelschap, met name hond, kat, vriend en ik. No pressure, gewoon lekker smullen en een goeie fles champagne of wijn. Het blijft een moeilijke week, ik voel dat er niet veel nodig is om me in tranen te doen uitbarsten, maar zo erg is dat ook niet. Er is troost bij de hand. En het besef dat na zondag het ergste voorbij is. 

 

12:13 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.