13-12-16

Snakken naar warmte en geborgenheid

Themanummer: '

'Ooh, look all around
I get the feeling something is wrong
Ooh, I'm moving on
My friends are leaving, my friends are gone

You're walking fast
You're losing
You're leaving your path behind
You're growing'

 

Gisteren was ik bij de FT en mijn rechterkant was heel gespannen, wat leidde tot hoofdpijn en zware nek en schouders. Ze legde haar handen op mijn hoofd en eronder en zei onmiddellijk dat ze al aan de oppervlakte een grote nood aan warmte en veiligheid voelde. Mijn lichaam zet zich naar voor: nek, schouders en rug om beschutting te zoeken tegen het gebrek aan geborgenheid dat ik voel. De wereld voelt onveilig en dus ik zet me in een defensieve houding. 

De FT ging zacht te werk, maar ik voelde pijn verschuiven en bewegen. Heel bizar. Achteraf kon ik amper rijden, ik had geen kracht in mijn arm. Ik voelde dat ik op de wip zat: ofwel gaat het beteren en ben ik ervan af, ofwel heb ik bvb een stressy nacht en wordt het erger. Helaas het tweede... alweer nachtmerries, draaien en keren... jongens toch! Zelfs de poes, die telkens mee van kant verandert, zuchtte onhoorbaar.

Vanmorgen zat ik in de put: alweer pijn, alweer hoofdpijn en geen idee hoe die te verhelpen. Het kotsbeu zijn, al die k-tpijn en me heel alleen voelen in het dragen ervan. Zo zal het altijd zijn, zeker?

De gedachte besloop me dat de vijf dagen op zeven dat mijn vriend er is blijkbaar niet volstaan. Er gebeurt altijd shit wanneer hij weg is. Ik voel ook dat ik de stress die hij op zijn werk momenteel ervaart op mij heb geladen en dat ik het vervelend vind dat ik er zo aan blootgesteld word. Ik kan dat nu echt niet dragen, het overschaduwt me volledig. Daar zal ik morgen eens met hem over praten. 

-=-=-=-=-

Om me op te monteren heb ik vanochtend de auto gepakt en ben ik met de hond naar een nieuwe koffiebar annex interieurzaak gereden. Mijn koffiebar is toe vandaag - snif snif - dus ik kon eens op expotitie* naar een andere. De koffie was eveneens top, de locatie heel mooi en de inrichting scandinavisch met veel hout, wat ik heel graag zie. Ik zag een stoel staan die ik echt prachtig vond, eerder een relaxzetel dan een stoel, en het basismodel kostte 5000 euro. Okidoki, dat zal voor een ander leven zijn. ;) Toch fijn om te zien hoe er nog mooie stukken manueel gemaakt worden met aandacht voor kwaliteit en detail. 

Daarna ben ik met de hond naar zee gereden om te gaan wandelen op het strand en een boodschap te doen voor mij vriend. Zalig om de hond te zien genieten van 'zijn' strand. Hij crosst dan als een waanzinnige heen en weer. Ik moet er altijd om lachen. 

 

* Winnie de Poeh

20:51 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.