12-12-16

Trop is trop

Themanummer: 'Cheers to the Fall' van Andra Day

'They say the higher that you climb
The further when you take the dive
But it's comatose, and I can't live that closed.
'cause I don't know how to never try at all,
So cheers to the fall.'

 

De vorige therapiesessie was bijzonder. Het kwam erop neer dat ik naar muziek luisterde met een walkman en mijn ogen op een vast punt moest fixeren. En kome wat komen zou. Er kwamen tranen, veel tranen. Geen gehuil, maar biggelende tranen, en het bleef gestaag lopen. Tot de 'muziek' op de achtergrond regengeluiden werden, en dan voelde ik me plots wat veiliger. Regen doet me denken aan knus thuis zijn, Midsomer Murders, kaarsjes branden en Britishness. Op het einde van de sessie werd er niet nagepraat, maar mocht ik alles laten bezinken.

Eenmaal thuis voelde ik me in de afgrond storten. Alle sluizen openzetten en dan naar huis gaan zonder ruggesteun, dat bekwam me niet. Ik voelde en zag enkel nog de leegte in mijn hart, de oneindige eenzaamheid. Zelfs als mijn vriend me knuffelde kwam ik tot de conclusie dat ook hij dat gat niet zou kunnen stelpen. Het werd me teveel, ik heb al lang genoeg afgezien de voorbije weken. De doodsgedachten worden steeds intenser en de uitzichtloosheid nog dieper. 

Toen heb ik beslist om de medicatie die ik achter de hand hield in te nemen, om mezelf een time-out te gunnen in deze zwarte periode. Ik denk dat ik al een paar weken rock-bottom zat, dus het is geen kwestie van weglopen, eerder een kwestie van overleven zonder gehertraumatiseerd te worden.

-=-=-=-=-

Ooit ging ik naar een HSP bijeenkomst en toen zei een van de aanwezigen tegen mij: 'Misschien moet je minder je best doen en zien wat er dan gebeurt.' Zeer wijze woorden, maar hoe doe je dat?

Is het niet zoals niet denken aan ijsberen en dan toch ijsberen te zien? 

12:44 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.