08-12-16

Mijn muziek van 2016

Themanummer: 'Across the Universe' van The Beatles, gezongen door Rufus Wainwright

'Sounds of laughter, shades of life
Are ringing through my opened ears
Inciting and inviting me'

 

Het hoogtepunt van het jaar was voor mij de nieuwe cd van Radiohead 'A Moon Shaped Pool'. De CD vormt een prachtig geheel, wat ik erg belangrijk vind. Hij vertelt een verhaal, beroert, ontroert. Ik heb wekenlang geen andere muziek beluisterd nadat de CD op de markt gekomen was, omdat ik zo opgezogen werd door de bijzondere sfeer en unieke atonale sound van RH. Heerlijk hoe hun muziek op zoveel niveaus de zintuigen prikkelt. Als HSP kan ik echt opgaan in die complexe sound die lijkt te resoneren met mijn manier van voelen en denken. Vooral het laatste nummer vind ik te mooi voor woorden 'True Love Waits'.

Nick Cave kan hier niet onvermeld blijven. De CD 'Skeleton Tree' is van een ongeëvenaarde schoonheid, en vormt ook al weer een schitterend geheel. De opbouw van de CD is meesterlijk en het laatste nummer doet me altijd diep ademen, alsof het weer 'mag' en 'kan'. Hij roept zoveel emoties op: beklemming, leegte, oneindigheid evenals verlossing, verontwaardiging en berusting en verwarring. En dat in acht nummers!

De laatste CD van Leonard Cohen greep me direct naar de keel. Pure poëzie, een getoonzet testament waaruit levenskunst en -wijsheid, humor en gelatenheid spreekt. Het nummer 'Treaty' is zo mooi en poëtisch; elke dag ontdek ik er iets nieuws in, zoals:'I heard the snake was baffled by his sin / he shed his scales to find the snake within / but born again is born without a skin / the poison enters into everything.'

-==-

DE ontdekkingen in 2016 waren Andra Day met haar prachtige cd 'Cheers to the Fall' en de tweede cd van Michael Kiwanuka 'Love & Hate'. Beide zeer verschillend, maar top. 

-==-

Wat er diep inhakte dit jaar was in de eerste plaats het overlijden van Prince, met stip gevolgd door de dood van David Bowie. Twee van mijn muzikale helden wiens muziek ik vaak beluister gaven er de brui aan. Vooral de dood van Prince heeft me diep getroffen, enerzijds omdat ik hem nog nooit live gezien heb en anderzijds omdat het zo'n vermijdelijke dood was. Zo stupide, om je haar van uit te trekken! 

Als resultaat heb ik heel veel naar Prince geluisterd, meer dan naar Bowie. Ik heb een prachtige live opname van een concert van Prince in de 90's en die heb ik grijs gedraaid. 

Het overlijden van Cohen was ook triest, maar het voelde anders aan, als een verhaal dat af was. Net zoals zijn laatste CD een prachtig testament is, waaruit blijkt dat hij al afscheid van het leven genomen had.

-==-

Enkele tegenvallers: 'Wrong Crowd' van Tom Odell kon me niet raken zoals zijn eerste CD, de nieuwe cd van Ahnoni aka Antony vind ik onbeluisterbaar, de laatste van Admiral Freebee doet me niks en de nieuwe van Bon Iver is psychedelisch, al zou het kunnen dat ik er toch van ga houden omdat er veel elementen inzitten die aan Sigur Ros doen denken.

-==-

De rode draad door mijn muzikaal jaar was zonder twijfel Nick Cave. Zijn muziek heeft me vaak voortgesleurd, getroost, opgekrikt, een duw in de rug gegeven. Vooral 'Push the Sky away' heb ik heel vaak beluisterd voor 'Skeletor Tree' uitkwam. Cheers mate.

Radiohead heeft me weer nauwer in contact gebracht met de mooie kant van het HSP zijn. Geen geringe prestatie.

En dankzij Prince heb ik de pure schoonheid en betovering van een gedreven live performance herontdekt. Meer van dat!

-==-

Een leven zonder muziek is voor mij ondenkbaar. Godzijdank dat het een vruchtbaar (na)jaar was en dat er altijd zekerheden zijn om op terug te vallen. 

11:26 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.