04-12-16

Na een toffe avond...

Themanummer: 'Alibies' van Admiral Freebee

'Little girl pets the cat, thinks about the boy in the gootchy old hat
She's happy 'cause finally she's heading on that big big road
Must she become what her parents wanted her to be
Or must she realize this is the story of alibies

Alibies for coming late and telling lies
Alibies for coming late and telling lies

Sing biebabeloeba
Sing biebabeloeba with the boys from the neighbourhood scene
Shooting ball in the night in the hall
Hey you guys, I've got the same old dream
'

 

Vrijdagavond gingen mijn vriend en ik voor een capu naar de annex van onze living, de koffiebar in het dorp. The scene of the crime, als het ware ;). We dronken een goddelijke capu en stilaan druppelden the usual suspects binnen, zijnde de kameraden die me maandag met raad en daad bijstonden. We schakelden over op rode wijn en hoewel de koffiebar al om 19u sluit, zaten we er om 21u nog. Het werd een supertoffe avond, veel gebabbeld en gelachen, meestal waren we met zijn vieren, achteraf kwamen er nog even twee mensen bij en om 23u zijn we huiswaarts gekeerd - op een nuchtere maag. Dat overkomt ons normaal nooit, maar met een hapje van het een of ander bij de wijn hebben we het lang kunnen trekken.

Voor mij was het een hele geslaagde ervaring, want ondanks de drukte - er werd veel gelachen, geroepen... - was ik niet overprikkeld. Ik heb die avond puur mezelf kunnen zijn, en heb zelfs mijn vilein gevoel voor humor niet onderdrukt. Heeeerlijk. 

-=-=-=-=-

The day after was ik doodop wegens te laat gaan slapen, maar nog vol leuke herinneringen aan de avond voordien. Ik had geen zin om een koffie te gaan drinken - verdacht op zich. 's Namiddags heb ik geslapen als een comateus konijn en ook 's avonds was ik niet veel waard. Ik voelde mijn spieren opspannen en er ontstond spanningshoofdpijn en druk op mijn nek. 's Nachts doken voor het eerst in enkele weken alweer vreselijke taferelen op in mijn dromen, zoals gepest worden, er alleen voorstaan, gevangen zijn...

Vanmorgen voelde ik me belabberd en balanceerde ik op de rand van een hele dag vies zijn. Toen ik me klaarmaakte voor een wandelingetje en een capu voelde ik zenuwen opborrelen en toen daagde het mij: ik ben bang om terug te keren naar de plaats en de mensen bij wie ik me geamuseerd heb uit schrik dat het niet echt was, dat ze me beu zijn, dat zij het niet leuk vonden, dat ik kortom afgewezen zal worden. Diepe zucht. New day, same shit.

-=-=-=-=-

New day, different shit: Er viel maar een ding te doen: vertrekken, met de hond naar de koffiebar wandelen, een capu drinken en voelen - constateren - dat ze me wel waarderen, dat ze het ook leuk vonden en op die manier een einde breien aan mijn door angst ingefluisterde hersenspinsels. Mijn IC is gestraft, hij staat in de hoek van het tuinhuis te bevriezen tot hij zich opnieuw koest houdt.

En ten laatste wilde ik dit op mijn blog schrijven, om het van me af te schrijven, om mezelf helderheid te verschaffen. Dat vergde moed, want ik schaam me om de negatieve gedachten en het wantrouwen dat diep in mij geworteld zit. Waarom blijf ik toch denken dat ik unlovable ben?! Er is zoveel tegenbewijs. 

Maar we leven verder, dragen nog even de pijn en hopelijk gaat het nu stilaan beter. En anders is er morgen nog altijd de kine. De zon schijnt, en ik heb zin om het nu van me af te zetten en met mijn schatten een leuke dag te hebben. Lazy Sundays zijn de beste!

11:43 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.