29-11-16

Nieuwe grenzen, dezelfde mensen

Themanummer: 'Disarm' van The Smashing Pumpkins

'Disarm you with a smile
And leave you like they left me here
to wither in denial, 
the bitterness of one who's left alone
oh, the years burn'

 

Ik heb gisteren een grens verlegd. Ik heb voor het eerst in mijn leven iemand geslagen en ik heb er geen spijt van.

Er komt sinds vorige week af en toe een zatte vrouw in mijn koffiebar die iedereens aandacht probeert te trekken en medelijden probeert op te wekken. Hoewel ik opgegroeid ben met een alcolo, was de herinnering aan hun sluwheid een beetje vervaagd. Ik mijd ze namelijk als de pest. Ze willen maar een ding: het slachtoffer zijn, compassie en ocharme. Verantwoordelijkheid nemen, hun geliefden ontzien, ... niks komt tussen hen en de drank, en hoewel ze inderdaad beklagenswaardig zijn, zijn ze in de eerste plaats vooral bitter en venijnig zodra je de juiste knop indrukt.

Gisteren kwam ze om 11u 's morgens binnen met haar hond en was ze al zo dronken dat ze zelfs de tafel waaraan ze zat niet meer leek te herkennen. Ik verschool me achter mijn ipad, want ik was op mijn blog aan het schrijven en ik wilde me van haar afschermen. Daar trok ik de grens: ik praat niet met je, ik wil je niet kennen. Jij moet mijn privacy respecteren. 

-=-=-=-

Ze was alweer enorm gefocust op mijn hond, die zeer lief en teder met me omgaat, en zich soms plots in mijn armen komt nestelen als een baby. Ik word dan overspoeld door liefde en dan bestaan wij alleen nog op de wereld. Ik hoorde dat ze daar dubbelzinnige commentaar op gaf, maar ik liet die van me afglijden. Ze vertrok een uurtje of twee later en ik ging ook naar huis. 

Het was buiten prachtig weer en enkele van mijn kameraden zaten buiten in de zon. Ik bleef even staan om te babbelen en toen bleek dat de zatte er nog was, want haar hond kwam plots afgelopen op de mijne. Haar hond had eerder die dag al gegromd en gebeten naar de mijne, dus ik wilde dat ze haar hond bij zich hield. Na drie keer vragen stond ze op en waggelde ze naar onze tafel toe. Ik herhaalde dat ze haar hond bij zich moest houden. En in plaats van haar Jack Russell bij zich te nemen, heft ze mijn hondje aan de leiband een meter hoog op, als om hem op te hangen. Ik kijk haar aan en roep dat ze gvd met haar poten van mijn hond moet blijven. Daarop begint ze met hem als een lasso te zwieren, mijn hond jankte van de pijn en ik heb haar met de volle hand in het gezicht geslagen. Geschrokken liet ze hem los, hij liep op me toe, en een van mijn kennissen stond intussen naast me om mijn hondje op te vangen. Ik heb me verbaal volledig laten gaan en haar toegesnauwd dat als ze nog een keer met haar poten aan mijn hond zou komen, of zelfs nog maar naar hem zou kijken, ik de politie erbij zou halen. 

Mijn kameraden hebben me opgevangen en ik heb mijn hond dicht tegen me aangetrokken. Hij kroop bijna in mij, zo geschrokken was hij. De zatte vrouw droop af en bleef maar mekkeren dat ze niet doorhad had het haar hond niet was. Alsof... 

Ik was totaal over mijn toeren, de barista heeft me een drankje gebracht en ik ben heel lief opgevangen door de mensen rondom mij. We zien elkaar bijna elke dag, en ze zijn ook gek op mijn hond, dus er was veel loyaliteit en verontwaardiging. Vooral toen de dronken vrouw mij nog een kwartier lang heeft afgezeken en uitgedaagd. Ik heb de eer aan mezelf gehouden en haar straal genegeerd. Een dronkaard die plots op haar plaats gezet wordt? Die verbannen wordt uit een café? Die geen compassie krijgt maar afgewezen wordt? Uit de slachtofferrol donderen? Dat kwam hard aan bij haar. Ook al is ze het nu zeker alweer vergeten.

Er was tussen mijn steuntroepen veel respect voor wat ik gedaan had. Maar ik had het er zelf eerst heel moeilijk mee: ben ik nu een margi? Ik heb iemand geslagen. Ik. Dat past niet in mijn zelfbeeld. Maar als woorden tekortschieten en je boeleke is in gevaar, dan doe je wat je moet doen. Eigenlijk is het heel eenvoudig.

-+-+-+-

Een uurtje later vertrok ik naar de FT - kine - en ik vertelde haar direct wat er gebeurd was. Ze was gechoqueerd en zag dat ik enorm overstuur was. Bij haar kan ik mezelf zijn, ik ben veilig bij haar, dus ik was ontzettend blij en dankbaar dat ik net dan bij haar terecht kon. 

Na vijf minuten op de tafel voelde ik de herinneringen aan mijn vader opkomen, als een vloedgolf. Ik begon haar een scène van vroeger te vertellen en ik heb gehuild als een kind. De pijn, het verraad, de agressie en het venijn waren opnieuw tastbaar en heb het er allemaal uitgespoeld in tranen. Het deed deugd, maar ik was daarna leeg en nog steeds totaal overprikkeld.

-+-+-+-

Om te ontspannen ging ik met de hond wandelen in de natuur, en hem zien genieten en vertrouwen tanken deed me enorm veel deugd. De gedachte ging door me heen dat ik voor hem heb gedaan wat mijn ouders nooit voor me gedaan hebben: hem onvoorwaardelijk beschermd, zonder twijfel noch terughoudendheid. Ik glimlachte voorwaar en zei hardop: het is zo ver. De tijd dat mijn geliefden of ik gekwetst worden zonder dat ik de rekening presenteer is gedaan. Angst werd daadkracht, verdriet werd liefde. Ik heb een grens verlegd. Ik durf nee zeggen, ik durf iemand die te ver gaat tegenhouden. Ik ben trots op mezelf. En mijn vriend zo mogelijk nog trotser. 

Mijn vriend is die avond langsgekomen om me bij te staan, want ik erg overstuur. Onze hond was vooral moe en heeft me de rest van de dag geschaduwd. Hij weet dat ik er ben, voor hem door het vuur ga. Fantastisch!

-=-=-=-

Epiloog

Vandaag deed ik 's namiddags een dutje en toen ik snoesde ging er plots een schokgolf door me heen: die dronken vrouw heeft intentioneel mijn hond geraakt. Onze liefde was haar een doorn in het oog; het gemis eraan heeft bij haar een venijn naar boven gebracht dat niet te stuiten was. Mijn vader en zijn moeder waren net zo. Soms doet het teveel pijn om bij een ander zoveel liefde te zien

20:12 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.