28-11-16

Een golf van emotie

Themanummer: 'The Horror has gone' van Antony & the Johnsons

'I killed a fish, but I found my baby
I lost my bird and I know it seems crazy
But now I feel we were one
Now I feel we were one, now I feel we were one
The horror has gone, it's become the darkness
'

Vorige week sprak ik over een emotionele blokkade die erg diep zat en die de FT ook duidelijk voelde. Veel verdriet en eenzaamheid: het kersttrauma klopte al aan de deur.

Enkele dagen na mijn blogpost had ik telefonisch contact met mijn (vorige) psy en hij had mijn blog van de laatste weken gelezen. Hij sprak zo oprecht en doorleefd zijn medeleven uit dat er iets in mij wakker werd - mijn kindje. De zorg die hij uitsprak appelleerde zo direct aan haar, dat ze uit haar schuilplaats kwam piepen en een appel aan mij uitsprak. Eentje dat diep in mij huisde, maar dat ik nu pas heb durven aanspreken.

's Avonds kwamen de tranen en brak ik. Ik heb geschreeuwd, geraasd, en gehuild. Beelden uit mijn kindertijd staken de kop, het gemis aan de bomma en bompa - symbolisch voor een veel groter gemis, nl dat aan een warme beschermende moeder. Die avond heb ik mijn diepste verlangen en de moeilijkste vraag ooit aan mijn vriend uitgesproken: zou je er de volgende maand voor mij willen zijn om over me te waken en voldoende geborgenheid te creëren zodat ik niet zo hoef af te zien? 

Het resultaat is dat mijn vriend vanaf nu 5 dagen per week bij mij zal zijn, waarbij hij enkel op vrijdag zal werken. Maandag en dinsdag moet hij op zijn werk zijn, maar dinsdagavond is hij alweer terug en dan hebben we samen woensdag en donderdag vrij. Ik ga vanaf nu op vrijdag naar de psy zodat mijn vriend er is wanneer ik weerkeer en hij me kan bijstaan. Zo hoop ik de bouw van een betonnen muur tegen te houden en open te kunnen blijven voor wat ik voel en denk. 

Vorige week was hij sinds woensdagavond bij mij en we hebben veel gebabbeld, er kwam nogal wat bovendrijven. Ik hoop dat we op dat elan kunnen verdergaan.

En: gelukkig is net op maandag en dinsdag mijn koffiebar open zodat ik ook dan een veilig plekje heb waar ik kan lezen, schrijven of een babbeltje doen. 

Vingers crossed. 

Het voelt enorm fijn dat de moeilijkste hulpvraag die ik kon stellen warm ontvangen is en met evenveel warmte beantwoord is. Ik ben zo blij dat ik dat mag meemaken. 

12:43 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.