16-11-16

Geborgenheid verdrijft zwarte gedachten

Themanummer: 'Born to run' van Bruce Springsteen

'Whoah, someday girl, I don't know when
We're gonna get to that place where we really want to go
and we'll walk in the sun

But till then tramps like us, baby we were born to run'

Vorige week vertelde ik in de therapiesessie dat ik al een hele tijd met hele zwarte doodsgedachten rondliep omdat mijn levenskwaliteit niet veel voorstelt en omdat ik geen perspectief meer zie. Zelfs wanneer ik het dag per dag bekijk, en iedere dag probeer er iets van te maken, wegen de uitzichtloosheid en pijn zwaarder door. 

We besloten om na te gaan of er ooit een tijd was waarin ik wel vlotter door het leven huppelde en dat was vooral in mijn kinderjaren bij mijn grootouders. Ik zou iedere dag een herinnering tot leven wekken in mijn hoofd, opschrijven of uitspreken en zo de positieve kant van mijn leven beter zien en stapsgewijs versterken/vergroten. 

Reeds in de auto terug naar huis dartelden er herinneringen door mijn hoofd, maar telkens vergezeld van gruwelijke beelden zoals pakweg mijn bomma op haar doodsbed of mijn moeder die akelige opmerkingen maakt. Woensdag zocht ik een specifieke herinnering uit en terwijl ik ze hardop uitsprak werd ik bestookt door pijnlijke associaties en herinneringen. Ik ben er dan mee gestopt, maar het was alsof er een schuif was opengetrokken en in zakte weg in een bodemloos vat van leegte en koude. Tegen donderdagochtend was ik murw en voelde ik me leeg, lethargisch en rot. Ik voelde de eenzaamheid die ik met me meedraag sinds het overlijden van mijn grootouders zo acuut dat het niet draaglijk was. 

Tegen de avond begon het mij te dagen dat ik misschien beter positieve herinneringen zou zoeken in de recente verleden tijd, waarin ouders noch grootouders een rol spelen. 's Avonds besprak ik dit met mijn vriend en hij begreep me en moedigde me aan om te zoeken naar iets recents. Dat ging een stuk beter en ik knapte er van op. Ik kreeg terug een beetje grip op mijn wereld en schreef elke dag een herinnering op.

Zaterdag praatten mijn vriend en ik toevallig over mijn hometown en ons dialect, en daaruit groeiden dan een paar herinneringen die ik zonder rare of pijnlijke associaties kon vertellen. Conclusie: ik heb een geborgenheid nodig om aan vroeger te denken en erover te spreken die ik zelf niet kan oproepen. Het lukt wel bij mijn vriend, de psy of de FT, en ook bij mijn kameraad met wie ik heel goed kan praten en bij wie ik mezelf kan zijn. 

Voorlopig beperk ik me tot het recente verleden en na een goed gesprek in de therapie deze week hebben we besloten om er volgende week in de geborgenheid van de therapeutische ruimte wat dieper op in te zoomen en de associaties vrij te laten komen.

11:06 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.