08-11-16

To hope or nor to hope...

Themanummer: 'Bermuda Highway' van MMJ

'Oh, don't carve me out, don't let your silly dreams
Fall in between the crack of the bed and the wall'

 

Zondag keek ik naar 'Professor T' en net zoals vorige week bij de turnhalscene, greep de euthanasie van de vader van de agente me zwaar aan. Toen het duidelijk werd dat hij dood was ging er plots een enorme warmte door me heen. Ik voelde een diep verlangen naar dezelfde verlossing en einde van het lijden. Ik realiseerde me dat ik de laatste tijd veel aan de dood denk als de enige weg uit de doodlopende straat van dit leven. Wat een verdrietig besef...

Een half jaar geleden kreeg ik te horen dat ik alle hoop moest opgeven om beter te kunnen worden, en aangezien ik een persoon van extremen ben, heb ik dat ook extreem ter harte genomen. Zelfs in die mate dat ik elk toekomstperspectief in de kiem smoorde, in de groeiende overtuiging dat er voor mij toch geen toekomst weggelegd was. Er is weinig nodig om me daarvan te overtuigen. 

Maar blijven overleven zoals ik nu doe, met zoveel pijn in hart en ziel - om te zwijgen van het lichaam - begon me alsmaar zinlozer te lijken. Dan liever recht naar de eindmeet. Ik heb erover gefantaseerd en er diep naar verlangd, en er te lang over gezwegen. Of niemand luisterde, dat kan ook. Want in mijn wanhoop heb ik er wel een paar keer op gealludeerd.

Vandaag, tijdens de therapie, is de aap uit de mouw gekomen, dankzij Prof T die me zo diep trof dat ik er niet langer omheen kon fietsen. Het was pijnlijk en schaamtelijk om erover te spreken. Ik voel me zp snel een dramaqueen. Maar de psy heeft heel zorgend en open gereageerd, en het werd en goeie sessie. Nu voel ik me bont en blauw en heb ik nood aan rust en troost. Ik voel me uitgeput.

19:49 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.