23-10-16

Plots viel er weer een frank

Themanummer: 'Free' van Prince

'Be glad that U r free
There's many a man who's not
Be glad 4 what U had baby, what you've got
Be glad 4 what you've got'

No one is ever really free. 

-+-+-+-+-

Vrijdag werkte mijn vriend bij mij thuis en om hem rust te gunnen - ik blijf maar tegen hem babbelen want ik heb hem gemist - trek ik dan met de hond naar de koffiebar (arme ikkiss). Ik bladerde de krant door, las wat in de Elle, tot de een van de winkeliers rondom de koffiebar binnenkwam voor een capu en een babbeltje met mij begon. Ze vertelde over haar zoon van veertien die gepest werd op school - er was een overtogen woord gezegd - en hoe zij daar zelf paal en perk aan had gesteld door in te grijpen en de pestkop direct aan te spreken. Het pesten was daarna gestopt en haar zoon ging opnieuw liever naar school. -doen we effe-

Ik dacht natuurlijk terug aan mijn eigen pestverhaal en ze schrok ervan dat er nog zoveel en zo zwaar gepest werd. Tja, het is van alle tijden natuurlijk. Helaas. Ze vroeg of er dan niemand tussenbeide was gekomen. Euh, nee. Mijn moeder had met de klastitularis gesproken in mijn aanwezigheid en daarna deed iedereen verder alsof er niks aan de hand was. Ik ook, want ik wist niet niet beter. Ik was BANG. De winkelierster brieste van verontwaardiging en ik hief mijn schouders op 'tja, zo is het nu eenmaal'.

Eens thuis voelde ik me heel verdrietig en ik wist niet precies waarom. Na een uur of twee viel de frank. Zelfs in al die jaaaaren dat ik nagedacht heb over het pesten, is het nooit in me opgekomen dat mijn ouders hierin een actievere rol hadden kunnen spelen. Zij deden nooit iets, grepen zelfs niet in wanneer ik verrekte van de anorexia, waarom zouden ze dan wel tussengekomen zijn? En plots besefte ik hoe zeer ik nog in het oude stramien denk en nog steeds niet bevrijd ben van hun invloed en manier van in het leven staan. Sterker nog, ik lijk op hen: monkey see, monkey do

Mijn vriend was er en die keek perplex, vond het zo intriest voor me dat die gedachte eenvoudigweg nooit bij me opgekomen was. Triest dat ik het zo normaal vind om aan mijn lot overgelaten te worden. Ik word er tegenwoordig wel boos om, maar ik vind het vaak nog normaal - to be expected. De tranen vloeiden en ik voelde wat hij voelde. Dat het shockerend is in welke mate ik er alleen voorstond. En dat ik zelfs nu nog niet beter weet.

19:06 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.