21-10-16

Killing time

Themanummer: 'Road to joy' van Bright Eyes

'No one ever plans to sleep out in the gutter
Sometimes that's just the most comfortable place'

Ik zie af. En geen beetje. Het kersttrauma is getriggerd en ik ben een vat vol angst, emoties en pijn. Ik zou willen weglopen van mezelf. Maar dat heb ik lang geprobeerd en dat lukt toch niet. 

Ik probeer ze te dragen, de fysieke pijn, bovenop de emotionele pijn die aan me trekt en duwt. Het is midden oktober en de nachtmerrie is al begonnen. Veel te vroeg. En het gaat dus ook veel te lang duren. En dat maakt me radeloos, het vooruitzicht van wekenlange kwellingen die ik nauwelijks aankan.

De FT wist gisteren niet waar te beginnen met het verzachten van de pijn, de spanning in mijn lijf was enorm. Wanneer ik praat met mijn vriend eindigt het in tranen, ik zit vol tranen die geweend moeten worden, teveel voor een mens. 

Het is het totale controleverlies dat zo beangstigend is. De pijn is te overweldigend, ik kan ze alleen niet aan. En de buitenwereld is zo onbetrouwbaar. Wie wil zo'n pijn horen? Niemand kan zich er iets bij voorstellen. En dat is begrijpelijk. Maar ik kan dit niet alleen.

Mijn keel wordt dichtgeknepen door de emotionele druk en ik kan nog amper eten of nadenken. Eigenlijk denk ik maar een ding en dat is dat ik dit leven niet wil. Ik ben amper bekomen van de zomerstress of dit circus begint weer. Mijn draagkracht heeft niet eens de kans gehad zich te herstellen. I'm not living, I'm just killing time. (RH)

-=-+-+-+=

Ik herinner me een gesprek met mijn psy over hoe je eigenlijk geen beeld mag projecteren van hoe je leven eruit zou moeten zien, omdat bewezen is dat dat contraproductief is in het herstellen van een BO.

Ook al is het een beetje uit de context, toch blijft dat zinnetje terugkomen. Mijn IC gebruikt het om mij erop te wijzen dat ik moet ondergaan, niet mag hopen. Maar hoe kan een mens nu niet hopen dat de pijn weggaat? Dat er EEN leven in het verschiet ligt? WTF?

Verwacht ik dan nog teveel? In dat geval reboot ik mezelf en kom ik terug als een iPhone. Daar gaan mensen tegenwoordig liefdevol mee om en battery dead = over and out. Rust. Heerlijk.

13:05 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.