18-10-16

Kersttrauma

Themanummer: 'Ne me quitte pas' van Jacques Brel

'Laisse-moi devenir l'ombre de ton ombre
L'ombre de ta main
L'ombre de ton chien
Ne me quitte pas'

De essentie van het kersttrauma is de volledige regressie naar mijn adolescentie waarin ik voor het eerst zwaar overprikkeld werd - door de kerstsfeer - en de pedalen verloor. Ik kon niet meer slapen, dacht dat ik gek werd, was moederziel alleen aan mijn lot overgelaten en viel in een diep zwart gat. Mijn ouders hun reactie was medicinaal: een bereiding op basis van valeriaan. Het equivalent van het uitdoven van een laaiend vuur met een flesje Spa blauw. 

Mijn nood was emotioneel: nood aan steun, aan geborgenheid, aan iemand die me begreep en die me vertelde dat ik niet gek aan het worden was. Iemand die mijn hand vasthield en niet losliet - come what may. Helaas is zo iemand nooit opgedoken en ben ik alles krampachtig binnen blijven houden tot ik echt niet meer kon, en dan was het huilen, huilen, huilen en wensen dat ik dood was. 

Dit is begonnen rond mijn zeventiende (denk ik) en tot op vandaag is het de grootste nachtmerrie van het jaar: de kerstperiode. (eind november tot midden februari; om te herstellen) Ieder jaar keert de angst weer, en ieder jaar sta ik er alleen voor. Op mezelf rekenen kan ik voorlopig niet, ik sta machteloos. 

-+-+-+-

Vorige week woensdag had ik telefonisch contact met mijn psy ivm medicatie en het kersttrauma kwam aan bod. De psy stelde een aantal vragen om te peilen naar het kersttrauma (hoe kan hij dat nu niet meer weten na 5 jaar therapie?) en het kwam in alle hevigheid opzetten. Ik was er niet op voorbereid, zag het niet aankomen en ik voelde mijn keel dichtsnoeren. 's Avonds kwam het in alle hevigheid opzetten tot ik gereduceerd was tot een hoopje ellende dat zat te huilen als een kind en enkel nog 'ik kan dit niet meer' kon uitkramen

Het was een vreselijke ervaring en het heeft zijn sporen nagelaten. Ik merk dat een aantal kenmerken van het KT (kersttrauma) al de kop opsteken: toegenomen paranoia t.o.v. vrienden en kennissen (ze zien me niet graag, ze doen anders tegen mij, ze sluiten me buiten...), slapeloosheid (mijn geest is zo bang om los te laten en weer af te glijden dat hij niet loslaat en als een hangende plaat steeds weer bepaalde gedachten in mijn hoofd duwt), hoge spierspanning en overgevoeligheid voor communicatie (waarom belt ze niet terug, wat heb ik fout gedaan)...

Voorlopig kan ik het rationeel nog plaatsen, maar het is tijd om hier in de traumatherapie intensief rond te werken. Ik heb al ideeën in mijn hoofd over de input die ik kan geven, en ik hoop dat we de komende weken vooruitgang boeken. Want eens de kerstsfeer begint, is het te laat.

-+-+-+-

3 dingen zijn onmisbaar bij mijn poging om kerst dit jaar minder FUbaR te laten verlopen:

1. de onafgebroken steun en warmte van mijn vriend (veiligheid, geborgenheid)
2. voorbereiding in de TT en lichaamswerk bij de FT (hands-on hulp)
3. medicatie in geval van nood (SOS)

Hoe dan ook: ik weiger om dit jaar weer de bodemloze put in te vallen en gehertraumatiseerd te worden. Dat MOET anders kunnen en ik zal er alles aan doen. Maar diep van binnen ben ik scared shitless en mijn kindje is nog veel banger. Als wij twee al opnieuw naar elkaar kunnen toegroeien en vertrouwen kunnen vinden, dan staan we al een heel eind verder. Fingers crossed. 

 

10:13 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.