13-10-16

Trauma? Maar nee, herfstdepressie!

Themanummer: 'I need you' van Nick Cave

'I will miss you when you're gone
I'll miss you when you're gone away forever
Cause nothing really matters
I thought I knew better, so much better

And I need you
I need you'

Gisteren kwam in een gesprek mijn kersttrauma boven en dat kwam met zo'n kracht op me af dat het me van mijn sokken blies. Ik schoof in de afgrond en ben er nog niet goed van. Morgen vertel ik er meer over, vandaag wil ik even mijn frustratie kwijt over de BS die mensen uitkramen wanneer je over je problemen vertelt. Blijkbaar is elk akkefietje en elk drama momenteel te wijten aan de herfst.

WTF!?!?! Ik zweer het, als nog een iemand het aandurft om "met goede bedoelingen" mijn lijden te reduceren tot een herfstdipje, dan lanceer ik mijn tas koffie naar hun stomme kop.

Ik vertelde vanmorgen tegen mijn beste kameraad iets over het kersttrauma, en ik besef dat dat moeilijk te vatten is. Zelfs mijn vriend, die het nochtans al 6 keer 'live' heeft meegemaakt, snapt er de ballen van. Anyway, ik vertelde erover omdat hij een van mijn steunpilaren is, en ik besef dat ik steun zal nodig hebben in de komende maanden. Hij vond het moeilijk om te horen, wat ik begrijp, maar om dan te beginnen over de herfst en hoe de lente verlichting zal brengen? Excuse-me-je?!?!? 

De volgende kameraad, tegen wie ik enkel zei dat ik heel moe was en gefrustreerd omdat ik niks voor elkaar krijg de laatste tijd. Zelfs mijn huis op orde houden lukt niet, iedere kleine taak (de was doen, hondeneten gaan kopen, eten voor mezelf kopen...) lijkt tonnen te wegen en ik geraak niet vooruit. Guess what? Herfstdipje, jawel. We spreken hier dus over iemand die kanker heeft gehad... in de herfst. Oei... herfstdipje? 

Ik krijg er het heen en weer van en dat is nog zacht en diplomatisch uitgedrukt. Plots neemt niemand je meer ernstig, want het is herfst. Wel, eat this: ik HOUD van de herfst, ik HOUD van de kille ochtenden, de wind aan zee en de kortere dagen. Ik was de zomer KOTSBEU en ben opgelucht dat het gedaan is met zweten. Ik voel me namelijk niet 'zomers', nee, ik ben een melancholisch herfsttype dat zich geborgen voelt in wat mistig weer, liefst met rubberen botjes aan en een velours broek. De zomerse lichtheid kan me aan mijn r@@t roesten, ik heb er geen affiniteit mee. GVD. 

Al die clichés, ik ben het zo beu om te horen. 

Ik wil ERKENNING. In de eerste plaats van mezelf (check) en van mijn vriend (dat wordt een hartig gesprek dit WE). Ik ben GVD psychisch ziek, en een HSP en een zwaar gekwetste mens die zich fundamenteel eenzaam voelt. Mag het effe ja? 

Dus excuseer mij als ik u stoor met mijn Weltschmerz, steek dat herfstdipje waar de zon niet (meer) schijnt en F*uck off allemaal!

18:37 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.