30-09-16

Soulfood

Themanummer: 'Skeleton Tree' van Nick Cave (mijn favoriete nummer van zijn gelijknamige cd, die in zijn geheel waanzinnig mooi is)

'Sunday morning, skeleton tree
Pressed against the sky
The jittery TV
Glowing white like fire
And I called out, I called out
Right across the sea
I called out, I called out
That nothing is for free'

Ik ben altijd een Grote Fan, Bewonderaar en Groepie van Inspector Morse geweest. Zijn nukkige karakter, zijn klein hartje, zijn literaire kennis, zijn scherpe intellect, zijn bewondering voor Wagner en klassieke muziek in het algemeen... Ik heb me altijd diep met hem verbonden gevoeld. Toen ik mezelf nog niet was tegengekomen en ik en ik nog geen kennis gemaakt hadden, was Morse in feite een stand-in, een projectie van wie ik diep vanbinnen was en wilde worden, want uiteindelijk houd ik van dezelfde dingen en kan ik er nu ook oprecht en openlijk van genieten. 

Morse heeft ook vriendschappen verdiept toen ik studeerde. Mijn kotgenote bleek ook een hevige fan, en iedere week keken we op haar mini zwart-wit tv met antenne naar Morse. De fles wijn werd ontkurkt, de nootjes stonden klaar en we genoten van die wekelijkse topavond. Toen Morse jaren later stierf, heb ik het belijken van die aflevering maanden uitgesteld. Het laatste boek heb ik nooit durven lezen. Ik kan geen afscheid nemen.

Nu is er de nieuwe reeks Endeavour, over de jonge Morse. Prachtige reeks, om spaarzaam van te genieten. Gisteren keek ik naar de eerste aflevering van het derde seizoen. Ik heb de muziek van Barrington Pheloung altijd gewaardeerd; de vaste componist van Morse, Lewis en nu Endeavour. Hij koos bij de openingsscene van de nieuwe aflevering voor mijn favoriete passage uit het Requiem van Mozart en ik voelde me ineens opnieuw intens verbonden met dat deel van mezelf dat ik de laatste tijd een beetje kwijt was - angst vernauwt de blik. Het stuk van mezelf dat leeft voor schoonheid, dat lyrisch wordt van het Requiem van Mozart, van de prachtige werken van Anselm Kiefer of het recente boek van Connie Palmen.

Tijd om terug voeding te voorzien voor die hongerige ziel van me, te beginnen met het Requiem. Ooit ging ik alleen in de kathedraal van Reims zitten, met een discman om in alle privacy naar Mozart te luisteren. Tijd om die 'Ik' lekker te voeden en ervan te genieten.

 

10:28 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.