13-09-16

Angst met grote A

Themanummer: 'De Roos' door Ann Christy

'Ze (liefde) is het hart
zo bang en breekbaar
zo wankel
en zo broos
ze is de droom
bang voor't ontwaken
omdat ze dan
de waarheid hoort

Ze wacht op wie
haar nu willen plukken
op wie haar tranen streelt

Zo bang
om vroeg te sterven
voor ze werkelijk heeft geleefd'

Sinds vorige week is de Angst toegeslagen en zijn oude schema's opnieuw in werking getreden. Tijdens het weekend viel het allemaal nog mee, omdat mijn vriend er dan is en ik me iets veiliger voel. Al moet ik erbij zeggen dat ik zaterdag weer opstond met migraine - decompressie?

Gisteren stond ik op met hoog-cervicale nekpijn en de pijn vertrok mijn gezicht. De angst voor represailles vanwege mijn ouders is zo groot, dat ik hyperalert ben en niet meer echt kan ontspannen thuis. Ik voel me geterroriseerd en sta stijf van de angst. Ik ben constant bang dat een van hen of allebei voor de deur zal staan. Gisteren was het zo erg dat ik bij elke autodeur die ik hoorde opschrok en buikkrampen kreeg. Geen leven. 

Uiteindelijk ben ik gaan fietsen met de hond en hebben we een kameraad gebeld om een babbeltje te doen. Alleen thuis blijven zitten als een 'sitting duck' leek me geen goed idee. Ik voelde me achteraf meer ontspannen en de pijn was ook weggetrokken. Vanmorgen, echter, was ze weer trouw op post.

Vandaag heb ik therapie en we hebben afgesproken om dit onderwerp uit te spitten en eventueel te werken met rollenspel om terug een beetje meer grip op mijn leven te krijgen en de angst te verlagen. Het lijkt me een goed idee, ik heb er echt nood aan om zuurstof te geven aan deze angst zodat ik ze niet alleen moet dragen. Ik zal me misschien sterker voelen als ik zou weten hoe ik kan reageren als het ergste gebeurt.

*#*#*#*#*#*

Maar is dat wel het ergste? Wat ik het ergste vind, is dat ik enerzijds op elk moment door een poging tot contact van mijn ouders totaal uit mijn evenwicht gebracht kan worden. En nog erger: dat ik niet weet hoe ik hiermee moet omgaan. Ga ik pas rust hebben als zij dood zijn, of als ik ermee leer omgaan? En is dat laatste wel realistisch?

Als ik echt eerlijk ben, dan heeft de schrik dat zij voor de deur gaan staan om me terug in het gelid te dwingen me nog geen moment verlaten sinds ik hen twee jaar geleden om afstand vroeg. En dat is de zuivere waarheid die ik nu pas zelf durf toe te geven. 

#*#*#*#*#*#

Ik zit vast in een catch 22: indien ik inga op hun vraag tot opheldering lijkt het alsof ik de angst bezweer, maar in feite loop ik dan terug in het gelid en is de angst enkel uitgesteld, niet voorbij. Als ik zwijg, zoals ik nu doe, verhoogt de angst enorm, maar behoud ik mijn zelfrespect door niet in te gaan op hun liefdeloze poging tot contact.

Hoe dan ook ben ik de klos. Tenzij ik met de angst leer omgaan. Dat is uiteindelijk de bedoeling. En daar wil ik ook naar streven, maar intussen is het leven nauwelijks leefbaar. 's Morgens word ik wakker en zodra ik besef wat er gaande is, voel ik angst, of vraag ik me af wanneer de angst zal toeslaan. 

Hopelijk brengt de therapie raad. Ik vrees dat de medicatie die ik nu neem niet volstaat om aan deze situatie het hoofd te bieden. Het is een druppel op een hete plaat. Deze Angst is zo oud en ingesleten dat ik hier niet zomaar even doorzwem.

11:53 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.