08-09-16

De zegeningen van een Open Gesprek

Themanummer: 'Iris' van The Goo Goo Dolls

'And you can't fight the tears that ain't coming
Or the moment of truth in your lies
When everything feels like the movies
Yeah, you bleed just to know you're alive

And I don't want the world to see me
'Cause I don't think that they'd understand
When everything's made to be broken
I just want you to know who I am'
 
Ik sprak gisteren al uitgebreid over J&C, het koppel dat me al een tijd dwars zit. Mijn boze en provocerende sms leidde ertoe dat C me twee uur later belde en uitnodigde voor een gesprek. Of de kameraadschap al dan niet ophield te bestaan, ze wilde de dingen zo niet laten eindigen. Ik had niet het gevoel dat ik iets te verliezen had, eerder het tegenovergestelde: ik heb veel te leren! Dus ik ben ingegaan op hun uitnodiging tot gesprek.
 
Toen we elkaar zagen voelde ik dadelijk de bereidheid om open te spreken en ik had er ook op aangedrongen dat ik enkel wilde praten waneer ze niet als een bulldozer over me heen zou donderen, maar ook zou luisteren. Ik heb heel veel uit het gesprek geleerd, vooral over hoe verschillend mensen zijn en hoe slecht we elkaar begrijpen. Ik ga hier niet in detail gaan over elk aspect van het gesprek, en ik zal er vast later nog op terug komen, maar waar ik het vooral over wil hebben is over het inzicht dat ik als HSP heb opgedaan wat betreft het gebrek aan sensibiliteit en openheid bij anderen. Lees vooral verder voor je deze uitspraak als een granaatbom interpreteert.
 
Mijn psy zei het al: 85 tot 90% van de mensen zal je niet begrijpen en jezelf aan hen spiegelen leidt enkel tot teleurstelling, desillusie en gekwetstheid waardoor je nog meer in je schulp gaat kruipen - zie themanummer van gisteren.
 
Nu heb ik het ook eens echt uitgesproken gehoord. Ik verwacht teveel van de (verkeerde) mensen. Ik moet eerst mensen beter leren kennen en filteren vooraleer ik mijn empathisch vermogen blootgeef. Vooral de mensen die zich in eerste instantie als zorgend opwerpen, zijn vaak de grootste bron van desillusie en verdriet.
 
Ik heb heel eerlijk over mijn kant van het verhaal kunnen spreken, over haar dominantie en gebrek aan inlevingsvermogen. Over hoe ze zich voordoet als vriendin maar eigenlijk geen vriendin is. En dan vertelden zij me wat vriendschap voor hen betekende en dat bleek mijlenver van mijn idee over vriendschap te liggen. Ik houd graag contact, ben een attente vriendin en verwacht hetzelfde van mijn vrienden. Zij denken daar totaal anders over. Zij houden geen contact, vragen niet naar hoe het gaat of zo... ze willen gewoon een gezellige avond en zodra je in het ziekenhuis ligt zijn ze er voor je.
 
Ik vroeg rechtaf of ze dan bvb wel naar me geinformeerd zouden hebben als ik in de kliniek lag met pakweg een gebroken been. Het antwoord was ja. Dus, zei ik, dat ik elke dag moet vechten voor mijn goesting om te leven vind je minder zorgwekkend dan een gebroken been? Tja, je ligt nu eenmaal niet in de kliniek. Ik was perplex, maar heb ook heel hard gelachen. Ik moest aan Little Britain en 'Computer says no' denken. Tragisch, maar ook heel leerrijk. (Waarom ik dit nu pas allemaal zo helder zie als hardcore Radiohead fan is shocking.)
 
Ik vertelde hen dat hun reactie typisch was t.a.v. geestesziekte en dat het me niet verbaasde, maar dat ik het wel spijtig vond, omdat er toch een zekere wreedheid in schuilt.
 
Ik heb hen gezegd dat ze vooral niet moeten veranderen en dat ik dat ook niet zal doen, dat ik niets extra van hen verwacht en vice versa, en dat ik graag privacy wil wanneer ik in een publieke ruimte koffie drink, tenzij ik uitdrukkelijk het tegendeel uitspreek.
 
Zij konden zich daarin vinden en begrepen uiteindelijk dat mensen inderdaad heel verschillend zijn, en dat het gesprek ook voor hen een eye-opener was. We hebben een glas gedronken op de eerlijkheid en het hernieuwde respect voor elkaar en hebben elkaar recht in de ogen gekeken zonder hypocrisie. 
 
Ik was achteraf doodop, maar mijn buik deed geen pijn meer en ik besefte dat ik mezelf een Heel Groot Plezier had gedaan. Woezels bestaan niet, nu weet ik het zeker. Mijn vriend was supertrots op me, en ik ook.
 
-+-+-+-
 
Na een nachtje slapen voelde ik hoe mijn IC - Interne Criticus - het gesprek begon te fileren om me af te breken. Grrrr. Gelukkig had ik een afspraak met de FT - hoera! - en kon ik daar mijn verhaal kwijt. Zij voelde in mijn buik nog de angst en spanning rond mijn moeder en ook mijn nek is een stalen draad, maar vanuit mijn buik naar boven voelde ze - ik citeer - 'de mooiste beweging die er is', nl een opwaartse positieve beweging die volledig vanuit mezelf kwam. Ze beschreef het zo mooi dat ik het ook kon voelen en mee kon deinen op de golven van de regenboog. Een hele fijne en bekrachtigende ervaring. Achteraf ben ik met mijn hond gaan wandelen en hebben we een nieuwe kennis tegengekomen die ook graag koffie drinkt. Na een korte babbel was ik alleen, ik dronk een kamillethee en de hond lag te genieten van de zeebries op de stoel naast mij. Een heel mooi moment, als een cirkel die rond is.
 
Ja, er is nog angst, maar IK ben er ook. Ik heb nog nooit zo eerlijk en compromisloos met iemand gesproken als met J&C - behalve met mijn psy's en mijn vriend natuurlijk. Het kwam uit mijn buik, uit mezelf, en het was zuiver en puur. Het vergde lef en het voelde heerlijk.
 
-+-+-+-
 
De reden dat ik dit themanummer koos, is omdat ik weet hoe groot mijn verlangen naar liefde en spiegeling is, maar ik nu veel beter besef hoe omzichtig ik moet omgaan met de mensen die op mijn weg komen (you) en dat ik mijn mooie geschenk dat HSP is niet zomaar mag weggeven. ('I'll be your mirror - by Nico)
 
-+-+-+-
 
Ik geef hierbij de vloer aan Thom Yorke et al:
 
 
Fitter happier
more productive
comfortable
not drinking too much
regular exercise at the gym (3 days a week)
getting on better with your associate employee contemporaries
at ease
eating well (no more microwave dinners and saturated fats)
a patient better driver
a safer car (baby smiling in back seat)
sleeping well (no bad dreams)
no paranoia
careful to all animals (never washing spiders down the plughole)
keep in contact with old friends (enjoy a drink now and then)
will frequently check credit at (moral) bank (hole in wall)
favours for favours
fond but not in love
charity standing orders
on sundays ring road supermarket
(no killing moths or putting boiling water on the ants)
car wash (also on sundays)
no longer afraid of the dark
or midday shadows
nothing so ridiculously teenage and desperate
nothing so childish
at a better pace
slower and more calculated
no chance of escape
now self-employed
concerned (but powerless)
an empowered and informed member of society (pragmatism not idealism)
will not cry in public
less chance of illness
tires that grip in the wet (shot of baby strapped in back seat)
a good memory
still cries at a good film
still kisses with saliva
no longer empty and frantic
like a cat
tied to a stick
that's driven into
frozen winter shit (the ability to laugh at weakness)
calm
fitter, healthier and more productive
a pig
in a cage
on antibiotics


'Fitter, Happier'
by Radiohead - album OK Computer

19:23 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.