07-09-16

Een beerput stinkt

Themanummer: 'People ain't no good' van Nick Cave and the Bad Seeds

 

'People just ain't no good
I think that's well understood
you can see it everywhere you look
...
It ain't that in their hearts they're bad
They'd stick by you if they could
But that's just bullshit
People just ain't no goode even try
They nurse you when you're ill of health
They bury you when you go and die
It ain't that in their hearts they're bad
They'd stick by you if they could
But that's just bullshit
People just ain't no good'

 

-=-= therapie =-=-

Sinds maandag heb ik een erg pijnlijke buik en heel veel spanning in mijn nek en schouders. In de namiddag moest ik langs de FT - gelukkig - en ik voelde een oud schema de kop opsteken. Toen ik haar straat indraaide voelde ik plots een opwelling van empathie naar mijn moeder, vanuit mijn kindje. De emotie is te verwoorden als 'wij hebben de mama ongelukkig gemaakt en nu weent zij en dat is onze schuld'. Ik werd even overspoeld door die oude pijn en begon te vermoeden dat de terugslag die ik verwachtte zich aankondigde. 

De FT voelde een grote, donkere wolk van afkeer en walging in mij hangen, een duisternis die erg dik en zwaar is. In mijn buik voelde ze heel veel pijn en verkramping. Mijn kleintje was nergens te bekennen - richting schuilkelder, vrees ik - en er was enkel veel pijn, verkramping en oud zeer. Na drie kwartier was de pijn nog steeds daar, en kreeg ik het ijskoud. Toen ik tien minuutjes later thuis was, kwam plots reflux op en kreeg ik het erg warm. Ik ben in de zetel gaan liggen, ik was plots heel moe, en ik heb wat gerust. 

Gisteren ging ik naar de TT en daar heb ik de beerput geopend en de grootste angsten geuit. Niet makkelijk, maar ik wil niet meer weglopen en mezelf daardoor nog meer pijn doen. Waar het op neerkomt is dat ik met een aantal Grote Angsten rondloop. De eerste is de angst voor weerwraak vanwege mijn vader, die meestal zijn mottigste kant laat zien wanneer ik de eisen van mijn moeder niet inwillig en daardoor zijn leven bemoeilijk. De tweede angst is dat de weerwraak zich zal uiten in een thuisbezoek. Mijn ouders, hier voor de deur van mijn veilig nestje. En de derde en misschien grootste angst is de angst voor de Angst zelf. De angst dat ik zodanig overspoeld zal worden zodat ik meegesleurd word in mijn schema en ik het rationele overzicht verlies. 

Slechts een van deze angsten is volledig imaginair: mijn ouders hebben nooit in zulke omstandigheden voor mijn deur gestaan. De andere twee angsten zijn helaas uit de realiteit gegrepen: mijn vader heeft me al menig keer uitgemaakt voor het vuil van de straat wanneer ik mij tegen hen verzet - in casu mijn moeder want hij loopt van alles en iedereen weg. De Grote Angst is een heel doorleefd patroon dat te vaak is voorgevallen, een mens krijgt niet zomaar PTSS. De voorbije twee jaar is het mezelf volledig verliezen in een schema echter enorm verbeterd in die mate dat het nog zelden gebeurt, en ik tijdig aan de alarmbel trek wanneer ik in de gevarenzone kom.

Zware tijden, dus. Ik moet het immers allemaal dragen en proberen te plaatsen. Gelukkig heb ik enkele stevige steunpilaren die in me geloven en weten dat dit de enige juiste weg is. Godzijdank dat zij er zijn.

-+-+ oefening baart kunst +-+-

Ik heb al enkele keren verteld over een koppel dat me zo verstikt dat ik hen het liefst van al (dwangmatig) uit de weg ga. De vrouw van het koppel wierp zich ooit op als vriendin en surrogaatmoeder (Error), maar bleek achteraf een bloedzuigende egoist zoals de meeste mensen - zie Nick Cave.

Al twee maanden is deze vrouw bij al mijn kameraden aan het hengelen naar info over mij. Waar ik uithang, waarom ik niet meer naar hetzelfde koffiehuis ga... Toen ze me een keer zag in mijn huidige koffiebar overrompelde ze zich met haar omvangrijke aanwezigheid, maar ze heeft zich daar gelukkig nooit meer vertoond. Wel roddelde ze dan achteraf tegen diezelfde kameraden en anderen over waar ik nu uithing. Wat me het meest stoorde was de allesverterende hypocrisie achter haar aanpak. Als ze me ziet zegt ze niks en bulldozert ze me plat met haar 'vriendschap', en achteraf roddelt ze, wetende dat ik psychisch lijd en er dus misschien wel echt iets aan de hand is. In plaats van mij te contacteren - vriendin? - blijft ze peuteren en zeveren.

Bon, toen ik gisteren bij de TT wilde vertrekken, kreeg ik plots een sms van haar! Dit kan je niet geloven, zei ik. Zijn reactie was dat ik misschien op haar kon oefenen qua communicatie die een gezonde grens stelt. Zo gezegd...

Vandaag heb ik haar sms beantwoord door exact te zeggen wat ik hierboven al beschreef. Ik heb eraan toegevoegd dat, als dit haar idee van vriendschap is, het was ons betreft niet hoeft.

SPANNEND! Het eerste halfuur na deze communicatie was ik er zelf niet goed van. Wel trots omdat ik zelfrespect en oprechtheid heb getoond. Ik heb haar met meer respect behandeld door eerlijk te zijn, dan zij mij behandeld heeft door te roddelen. Maar die schrik voor weerwraak zit diep, daar moet ik nu door. 

Leren door te leven, leren door te doen, en (hopelijk) te zien dat niet iedereen zo f*cked up is als mijn ouders...

13:26 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.