29-08-16

Mail van mijn ex-moeder

Themanummer: 'Going to a town' van Rufus Wainwright door George Michael

'I've got a life to lead,
I've got a soul to feed.'

 

Gisteren trokken mijn vriend, hond en ik naar Watou voor het kunstparcours. We drinken een koffietje alvorens eraan te beginnen en plots zie ik op mijn gsm een mail van mijn ex-moeder verschijnen - I quote:

Dag dochter


Het is nu 2 jaar geleden dat ik nog iets van je gehoord heb. Ik zou graag weten hoe het nu is met je, ga je nog kontact opnemen ik weet het niet meer.
Ik zou graag hebben dat je hier op antwoord.

Veel zoentjes van je mama

 

In eerste instantie voelde ik niks. Ik had dit niet verwacht, maar het kon natuurlijk altijd gebeuren. Mijn vriend las de mail en was direcht heel bezorgd. Hij kon niet zien wat ik ervan vond, maar ik vond er in feite ook niks van. We begonnen aan het parcours en door de poezie die ik onderweg las kwamen mijn emoties los. Ik kreeg het benauwd en mijn maag trok samen. In voelde een druk op mijn keel en durfde plots een kamer vol uitvergrote mieren niet in - cf spinnenfobie. De angst kwam terug opzetten.

Ik verliet de zaal en ging even alleen op een bankje zitten. Ik las de mail een paar keer en plots zag ik 'het'. Haar gebiedende toon. De ik-ik-ik. De totale liefdeloosheid van haar woorden. De temperatuur die 15gr zakt zodra je de mail leest. Mijn vriend en ik zochten een rustig bankje en ik vroeg hem de mail opnieuw te lezen en ook hij zag wat ik zag. Ik was er eerst blind voor, omdat ik gewend ben aan haar kilte en gebrek aan tederheid en vooral aan haar 'ik wil dat...'-gebiedende wijs. Het was dankzij een prachtig gedicht van Toon Tellegen dat mijn ogen open gingen.

Ik heb toen vrij makkelijk beslist dat ik niet zal ingaan op haar mail. Ik ben geen puppet on a string Dat ze de rest van de familie commandeert en de les spelt zoveel ze wil, maar ik heb die wereld achter mij gelaten en ik bouw aan een wereld waar er ruimte is voor tederheid, voor zorg, voor liefde en geborgenheid. Ik ben uit haar vakje 'dochter' gestapt en word stilaan 'mens'. Er is geen weg terug. 

- = - = - = -

's Avonds, terug thuis, zat ik buiten in de frisse wind en ik voelde een kracht in mezelf die ik al maaaaanden niet meer gevoeld had. Levenskracht, het gevoel dat mijn wereld op zich genoeg betekenis heeft omdat ik erin leef. Het voelde als een oerkracht en ik zou ze zo graag naar buiten lokken en ze kunnen aanboren! Het themanummer verwoordt deze kracht goed. Ik ben onderweg, want ik heb een leven te leiden, een ziel om voor te zorgen en wat ik achterlaat is toch al afgeleefd; het leven is elders. En ik zal de brokken lijmen en mijn eigen wereldje opbouwen. 'Making my own way home, ain't gonna be alone, I've got a life to lead.'

Om het wegebben van de angst en vooral om het opborrelen van de levenskracht te vieren ben ik om half acht nog naar de Delhaize gereden om een lekkere fles champagne te kopen en die hebben mijn vriend en ik samen gekraakt. 

- = - = - = - 

Na een nachtje slapen voel ik nog steeds geen angst, eerder een soort van strijdbaarheid. Ik ben sterker, veel weerbaarder, dan ik dacht en it feels soooo bloody good!

Gedicht van Toon Tellegen: http://meandermagazine.net/wp/2015/02/de-onmogelijke-mogelijkheid/

het tweede gedicht, over het onmogelijke.

10:57 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.