25-08-16

Verpletterende eenzaamheid

Themanummer: ‘True love waits’ van Radiohead - alweer, I know…

'I'm not living - I'm just killing time'

Bij de FT 

Maandag was ik bij de FT en ze voelde de spanning in mijn buik - IBS going berserk - en beschreef ze als mijn kindje, een jaar of 5, dat bang is en zich verschuilt en niet uit haar schuilplaats durft te komen. Herkenbaar. De FT voelde ook een lichtheid en een gedragenheid, waarschijnlijk als gevolg van mijn vriend die twee weken verlof had en de intimiteit en verbondenheid die dat met zich meebracht. Maar mijn lichaam verzet zich tegen de aanpassing naar de ‘oude’ situatie, nl. vaak alleen zijn, een viertal dagen per week. Ik kon het gemis niet voelen, ik was er te bang voor. Maar dankzij de FT kwam ik er wel dichterbij en kon ik vrij associeren waardoor ik goede input verzamelde voor de therapiesessie van de volgende dag.

Bij de TT - traumapsy

Toen ik dinsdag in de auto zat, op weg naar de TT, verlamde de emotionele tsunami die klaarzat me zo dat ik amper kon ambrieren met mijn rechterhand. Ik was emotioneel heel gespannen en kon al in de wagen beginnen te huilen. ‘Het’ zat klaar. Ik heb de TT verteld dat ik de vorige keer met mijn ei ben blijven zitten en dat ik al vaker dat gevoel heb gehad en het nu eens anders wilde aanpakken. Ik zou 45min praten en hij zou zwijgen of slechts heel miniem tussenkomen. Daarna zouden we samen verder praten en afronden. Hij was dadelijk akkoord en begreep dat ik het zo aanvoelde; dat er te weinig plaats was voor mijn verdriet, mijn pijn, mijn angst en mijn lijden.

Ik heb de ruimte gekregen om te praten, te wenen, mijn pijn te tonen en aan het einde van de sessie voelde ik dat er nog pijn zit en dat ik die ook wil luchten. Volgende week ga ik terug. Het is absolutely frightening om je diepste pijn uit te spreken, om de mat op te heffen en ze te tonen aan het daglicht. Maar wat zou het, ik liep er al twee weken mee rond, erger kon nauwelijks. 

Ik voel me gehoord. De interventies van de TT waren ook to the point en aan zijn reacties voelde ik een diep begrip en mededogen. Hij gaf ook aan hoe moeilijk het is om niet in de val te trappen van het uiterlijk. Ik zie er goed uit, schmink me altijd en kan me verbaal goed uitdrukken. Ik had al aangevoeld dat hij in de val aan het glijden was en had me al een paar weken bewust niet geschminkt en slordig gekleed. Maar dat helpt niet echt - hahahaha. De TT begrijpt ook dat het die factoren zijn die ervoor zorgen dat ik op zo weinig mededogen van anderen kan rekenen. De meeste vrouwen zijn eerder afgunstig, zelfs wanneer ze weten dat ik ziek ben. Ze zien niet voorbij de facade. Zelfs niet wanneer ik me kwetsbaar opstel en tranen toon. En de mannen willen me verleiden of lopen weg. Zo wordt het leven wel heel eenzaam. Mensen zijn beenhard. 

Maar bon, dat terzijde, ik voel me gehoord, ik voel me lichter en ik heb de moed gevonden om verder te mesten in de shit die in mijn loodzware rugzak zit. Het kan alleen maar beter gaan. 

De voorbije dagen

Gisteren ging ik met een koppel kameraden naar het strand en de hond mocht mee. Fantastische ervaring! Onze hond haat natte poten en water in het algemeen (behalve een warme douche met mij), dus hij zwemt niet. Ik droeg hem in de zee en hij keek lekker rond, genoot van de zeebries. En plots wou hij toch in het water. Ik heb hem pootje laten baden en hem er dan uitgetild. Hij was verrast, maar de verfrissing deed hem duidelijk deugd. Ik was zo blij om met hem in de zon in de zee te staan. Dat was een moment om in te kaderen. Toen hij opnieuw in de zee wou heb ik hem er iets dieper ingelaten en hij begon spontaan te zwemmen, maar werd toen ineens bang, dus ik heb hem er snel weer uitgehaald zodat hij geen schrik pakt. Het gevoel van vertrouwen en verbondenheid tussen ons is zo groot, mijn liefde voor hem zo eindeloos. Waarom is het zo makkelijk om van dieren te houden en zo moeilijk om op dezelfde grenzeloze manier van mensen te houden?

20:09 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.