12-08-16

in de knoop

Themanummer: 'I'll be your mirror' van TVU

'when you think the night has seen your mind
that inside you're twisted and unkind,
let me stand to show that you are blind
please take down your hands,
'cause I see you.'

 

Iedere nacht heb ik nachtmerries over sociale situaties waarin ik angstig ben, afgewezen word, en soms gillend om mijn mama wakker word. Het begint mij de keel uit te hangen, ik word er naargeestig van en slecht gezind. Het weegt op een mens als er zich iedere nacht taferelen afspelen die je het liefst nooit meer zou ervaren, laat staan ze herhalen in het heden. 

Mijn TT vindt het een goed teken dat ik veel 'droom' omdat er in dromen verwerking plaatsvindt, en dat is ook zo. Maar deze aaneenschakeling van angstdromen is geen verwerking, maar intimidatie vanwege mijn Interne Criticus. Die vileine terrorist is mijn angsten aan het uitbuiten door me iedere nacht voor te spiegelen dat pogingen tot sociaal contact enkel op een ramp kunnen uitdraaien en dat er niemand zal zijn om de brokken te helpen lijmen. 

Ik WEET dat de IC me probeert te beschermen, maar er is ook een gemeen kantje aan: hij ageert uit eigenbelang want hoe meer ik op mijn eigen benen sta, hoe meer macht hij verliest. En dat laat hij niet zomaar gebeuren.

Deze kennis helpt me niet veel verder in dat opzicht dat ik iedere nacht opnieuw dezelfde pijn en vernederingen moet ondergaan en dat dat erg zwaar weegt. Mijn lichaam lijdt er ook onder en dat betekent dat ik lijd.

-+-+-+-+-

Ik voelde me de vorige week heel alleen en een beetje aan mijn lot overgelaten. Ik zou willen dat de mensen eens een week in mijn schoenen zouden staan en dan zouden we echt kunnen praten. Nu word er te snel over mijn pijn heen gegaan. Hou het maar vol he, jezelf elke dag rechthouden, ondanks fysieke pijn, mentale pijn, een IC en een kindje die je met je meedraagt. En als kers op de taart de hopeloosheid, de uitzichtloosheid van de situatie.

Vorige week lag er een metaforisch betonblok op mijn borst, deze week lag het op mijn buik. Ik sleur dat allemaal mee, de pijn verschuift iedere week, en NEE ze gaat niet over. Ze is NOOIT weg, ze manifesteert zich gewoon telkens anders. Alleen al de uitzichtloosheid die dat met zich meebrengt is infuriating. En dan zwijgen we nog over de rest.

Ik weet dat ik altijd een HSP zal zijn, en dat ik mijn leven daarnaar moet inrichten. En dat doe ik ook, zo goed mogelijk. Ik heb nog veel te leren. Maar er altijd alleen voorstaan weegt ontzettend zwaar. Mijn vriend is mijn grootste steun, maar er zijn dagen dat ik een mama wil die me koestert en geruststelt. Dat gemis gaat nooit weg en de eenzaamheid die het met zich meebrengt ook niet. Het is het meest eenzame gevoel dat ik ken, dat ik zelfs geen herinneringen heb die troostend zijn. Vaak denk ik aan mijn bomma, die echt van me hield en die mijn liefste, zorgzaamste pseudo-mama was. Maar dan voel ik vaak eerder kwaadheid dan geruststelling. Of verdriet. 

Het zit allemaal in de knoop. Maar Thom Yorke kan het beter uitleggen dan ik:

Appliances have gone berserk
I cannot keep up
Treading on people's toes
Snot-nosed little punk

And I can't face the evening straight
And you can't offer me escape
Houses move and houses speak
If you take me there you'll get relief
Relief, relief, relief, relief...

And if I'm gonna talk
I just wanna talk
Please don't interrupt
Just sit back and listen

Cause I can't face the evening straight
And you can't offer me escape
Houses move and houses speak
If you take me there you'll get relief
relief, relief, relief, relief...

It's too much
Too bright
Too powerful

Too much
Too bright
Too powerful

Too much
Too bright
Too powerful

Too much         (Last Flowers - Radiohead)

10:45 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.