04-08-16

Life is bloody hard work

themanummer: 'brother, can you spare a dime' door George Michael

 

De voorbije twee weken waren f**king hard. Gisteren enorm veel pijn. En angst, stress, leegte, zinloosheid, leegte, .... Angstremmers nog verhoogd. Vandaag beetje minder pijn. Angst voor het zwarte gat blijft. Ik kan daar gewoonweg niet nog eens uitkruipen. Als het zo ver komt, dan houd ik de eer aan mezelf. Er zijn grenzen aan wat een mens kan dragen en ik ben daarop gebotst. Nooit meer die afgrond. 

En dan de twijfel: waar ben ik mee bezig? Geraak ik ooit uit dit web van angst en zelftwijfel? Zo lastig zou het leven doorgaans toch niet moeten zijn.

FUCK mijn ouders, de fucking losers. Mijn leven naar de klten helpen en dan hun handen in onschuld wassen. Er zijn geen woorden voor.  En geen oren die het willen horen of begrijpen. Dat is misschien nog het ergste, dat iedereen je zo vooruit wil duwen dat er geen ruimte meer is voor tranen, voor rouw, voor woede, voor moedeloosheid. Waar is de erkenning? En voldoet ze ooit? Ze verandert niks. En toch troost ze, toch schuilt er erkenning en respect in.

'This too shall pass', tja vast wel. En daarna? Give me a break. 

21:24 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.