01-08-16

Ik - angstremmer: 1-0

Themanummer: 'Karma Police' van Radiohead

'For a minute there, I lost myself'

 

De voorbije week was een zware BAALweek waarin ik de telefoon opnam om mijn psy te bellen en te overleggen wat we zouden doen om de neerwaartse spiraal 'tijdig' - ehm ehm - een halt toe te roepen voor het escaleert en ik maandenlang uit deze put moet kruipen. Na overleg besloten we dat we mijn angstremmende medicatie zouden verhogen om de maanden augustus/september door te komen en daarna opnieuw afbouwen. Ik heb sinds vrijdag de dosis verhoogd, maar tot nu toe merk ik er niks van. Ik ben nog steeds angstig, gestresseerd, moe en lijd onder de fysieke pijn die daarmee gepaard gaat.

Straks ga ik naar de FT en daarna overleg ik met de psy of we de medicatie aanpassen om mijn leven terug een. Beetje draaglijker te maken. 

Vanochtend vertrok mijn vriend terug naar zijn werk en ik zie hem pas donderdag weer. Het valt me nu zwaarder dan anders om hem te laten vertrekken, omdat hij een stukje stress wegneemt en ik nu weer helemaal op mezelf aangewezen ben.

Nu ik uit mijn comfortzone ben - zone of tolerance - is er weinig therapeutische groei mogelijk. Het is nu vooral een kwestie van terug op een voor mij gezond niveau van prikkeling te landen en daar een tijdje te kunnen uitblazen. Hopelijk doet de medicatie haar werk en kan ik daarna weer op mijn eigen twee benen verdergaan.

-/-/-/-/-

Bij de FT sprak ik het gevoel uit dat er een baksteen op mijn borst rust. Ik kan moeilijk ademen, voel me beklemd. Ze voelde het onmiddellijk en sprak van een pantser, alsof ik in een oorlog leefde en een veiligheidsvest droeg. Want het was uiteindelijk een defensie, zei ze, tegen een wereld die zeer onveilig aanvoelt. Halverwege de behandeling voelde ik verdriet naar boven komen omwille van de situatie en de oorzaak ervan. Zelf niet in staat zijn om te zorgen voor je basisveiligheid is om gek van te worden, want het ondermijnt al de rest. En dan word ik kwaad op mijn ouders en heb ik nachtmerries waarin ik kwaad word op hen en tevergeefs probeer te ontsnappen aan hun angstregime.

Na met de psy is er besloten de angstremmer nog wat te verhogen. Hopelijk brengt dat zoden aan de dijk. Ben het zo beu om me zo leeg en benauwd te voelen. 

09:44 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.