26-07-16

Exposure

Themanummer: 'Burn the witch' van Radiohead

'Stay in the shadows
cheer at the gallows
This is a round-up
This is a low flying panic attack
Sing a song on the jukebox that goes
burn the witch'

 

Vorige week bij de psy sprak ik mijn angst uit dat ik in de vermijding aan het gaan ben, en dat dit op termijn de angst alleen maar zal vergroten. Ik voelde dit al een paar weken aankomen, maar ik keek ertegenop om de nodige stappen te zetten, nl blootstelling aan het object van de angst. De ansgtaanval na een gesprek met een vriendin - zie vorige blogpost - was een teken aan de wand dat er iets moest gebeuren. De clou ligt erin dat ik niet nee durf te zeggen wanneer mensen zich tegen mijn wil in mijn persoonlijke ruimte begeven.

Bijvoorbeeld: ik zit met een vriend een babbel te doen en twee kennissen komen erbij, zonder te vragen of het paste. Ik was aan de grond genageld omdat ik die twee kennissen echt niet graag heb en daarbovenop komt dat de vrouw van het koppel zich moederlijk tegenover me opstelt en dat verdraag ik niet. Ze verstikt me en gaat ver over mijn grens met haar commentaar. Ik ben al afgekraakt door een jaloerse moeder, ik heb geen nood aan een tweede pretend-moeder die net hetzelfde doet. Maar precies door die associatie met de moederfiguur word ik overmand door angst en zeg ik niks. Ik val dan terug op een oud systeem, nl alles over me heen laten komen en achteraf zelf op de blaren zitten. Die blaren houden een angstig kind in, wat zich uit in een gespannen lichaam en een heel slecht gevoel over mezelf, want ik heb het weer laten gebeuren.

Hier moet een einde aan komen en dat betekent dat ik door de zure appel moet bijten. We hebben in de therapie een stappenplan besproken, van makkelijk naar moeilijk. Het was een enorme opluchting om dit issue op tafel te leggen en er open over te spreken. Ik had het eerder moeten doen, maar ik was er blijkbaar niet klaar voor.

Dit WE hebben we de eerste stap gezet: samen met mijn vriend langs het terras wandelen waar het koppel in kwestie vaak zit en hen groeten en dan een aparte tafel kiezen. Moesten ze er niet zitten en later dan ons toekomen, dan zou ik zeggen dat we een romantische tete a tete doen en dat we met ons tweetjes willen zitten. Uiteindelijk zijn we langs het terras gewandeld en ze waren er niet. Achteraf bekeken was dat al een grote stap, ik had er echt stress van. Gisteren heb ik alleen een tweede stap gezet, nl op het terras gaan zitten bij een kennis en 'nee' zeggen als ze zich zouden opdringen. Ik ben bij een kennis gaan zitten, het werd onverwacht een leuke babbel, maar ik heb het koppel niet gezien. Achteraf ervoer ik opnieuw aan mijn lichaam dat het een grote spannende stap geweest was, mijn IBS speelde serieus op. Toch voel ik dat ik het vertrouwen van mijn kindje heb, wat werd bevestigd door de FT. Oef. 

Ik ben dus best trots op mezelf en mijn doel is om stap voor stap assertiever te worden, niet enkel naar dit koppel toe, maar ook naar andere energiezuigers. Goed begonnen, nu doordacht verder doen en kracht opbouwen.

Intussen neem ik veel tijd voor mezelf en maak ik tijd voor goede vrienden, met name een of twee mensen.

-+-+-+-

Tussen mijn vriend en mij is de storm gaan liggen en we bouwen steen voor steen aan een betere communicatie. Mijn vriend neemt ook individueel stappen wat me veel plezier doet, voor hem en voor ons als koppel, maar ook voor mij persoonlijk. Het voorbije lange weekend was heel ontspannen en ik ervaar dat ik mijn vriend sneller mis dan vroeger. Een goed teken, me dunkt ;)

10:38 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.