17-07-16

Hoe mijn leven er momenteel uitziet

Themanummer: 'Changes' van David Bowie

'I still don't know what I was waiting for
And my time was running wild
A million dead-end streets
Every time I thought I'd got it made
It seemed the taste was not so sweet
So I turned myself to face me
But I've never caught a glimpse
Of how the others must see the faker
I'm much too fast to take that test'

Elke kleine verandering in mijn omgeving is voor mij momenteel een stresstrigger. Om daarmee om te gaan moet ik alert zijn, goed nadenken en mijn IC negeren. Doen we effe ;)

Gisterenavond bijvoorbeeld, kreeg ik om 22u een sms van een bevriend koppel dat ze aangekomen zijn aan zee en dat ze ernaar uitkijken ons een dezer tegen het lijf te lopen. Ik vind deze mensen oprecht sympathiek en ze zuigen me niet leeg, maar geven ook terug. Toch was dat bericht aanleiding tot stress en een slapeloze nacht. Het herinnerde me namelijk aan vorige zomer, toen ik een heel diep gat in mijn energiereserves heb geslagen en mijn grenzen slecht bewaakt heb, o.a. Omdat ik ze toen nog niet zo goed kende als nu. Het boek over HSP waarover ik al eerder vertelde, heeft echt heel veel voor mij veranderd - ten goede. 

Ik weet dat deze mensen mijn grenzen wel zullen respecteren, dat zij me niet zullen leegzuigen en zich ook nooit zullen opdringen. Zij willen ook tijd als koppel doorbrengen en zijn hier om uit te rusten en te genieten van hun vakantie. En toch was de angst die de herinneringen met zich meebrachten te groot. Zo laat 's avonds kan ik geen nieuwe informatie verwerken en angst is 's nachts altijd intenser omwille van de duisternis. 

Ik heb er direct met mijn vriend over gesproken, die al bijna in coma was ;), en voor mezelf beslist dat ik onze vrienden zou uitnodigen om vanochtend koffie met ons te drinken zodat ik een reality-check kon doen. Mijn vriend was akkoord, het werd heel gezellig, en mijn angst is bedwongen. Toch voel ik nog een vage rusteloosheid, maar die laat ik maar zijn. Misschien verdwijnt ze wel na een nachtje slapen.

Op deze manier is mijn leven eigenlijk best vermoeiend. De minste gebeurtenis kan een angst triggeren en dan zit ik op de roetsjbaan. Toegegeven, ik kan er al veel beter mee omgaan dan vroeger, therapie heeft me al veel bijgebracht, maar het blijft vermoeiend.

-+-+-+-

Vrijdagavond keken we tv, naar Grantchester, een mooie Britse reeks. Iets herinnerde me aan de onzorgzame manier waarop mijn vader met me omging - mega-eufemisme - en ik werd kwaad, in mezelf. Mijn vriend dacht dat ik kwaad was op hem, hij snapte er niks van, maar ik was binnenin aan het koken. Uiteindelijk heeft hij er - gelukkig - naar gevraagd en heb ik het misverstand rechtgezet. 

Zo ziet het leven er dagelijks uit: er komt vanalles op je af en je moet het een plaats geven, ermee omgaan, boven water blijven... En dan spreken we niet eens over wat de dag zelf brengt. Logisch dat je dan een zeer rustig en teruggetrokken leven gaat leiden om de overprikkeling binnen de perken te houden. There is no other way.

Intussen stellen de mensen zich vragen over mijn gewijzigde houding, mijn asociale houding volgens hen, maar ik kan het mij niet aantrekken. Ik voel me beter, ben rustiger, en heb soms creatieve opstoten waar ik heel blij van word. Maar intussen ziet elke dag eruit zoals ik hem eerder beschreef, en is het meestal gewoon overleven geblazen, vooral wanneer mijn lichaam SOS-signalen uitzendt zoals de voorbije week. Dan is het hek echt van de dam en dan leef ik vrij passief, anders trek ik het niet. En desalniettemin is mijn levenskwaiteit erop vooruitgegaan. Dat zet je aan het denken...

18:57 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.