12-07-16

Paain, in elken uithoek van mijn braain *

* CPeX 'Bucht van Dunaldi'

Ik heb pijn, ongeveer overal. Vooral aan de rechterkant van mijn lichaam, vertrekkende van de zenuw achter mijn oor tot in mijn voet. Zelfs mijn hand is verkrampt, het is niet te geloven. Gisteren ging ik naar de FT en zij voelde een grote druk op mijn hoofd en op mijn hart. Op een dieper niveau lagen er op mijn hart angst, en ook verdriet. Angst voor veranderingen, voor het onbekende. 

Ik moet niet ver zoeken om te achterhalen waar deze druk vandaan komt, de spanningen tussen mijn vriend en ik hebben heel zwaar op me gewogen, met vorige week als hoogtepunt. Nu ik wat meer afstand heb kunnen nemen, zie ik welke twijfels mij ingefluisterd zijn door mijn IC en oude angsten, en welke ik nu zelf voel - in het hier en nu. 

Mijn IC zorgde ervoor dat ik focuste op alles wat ons scheidt, op de verschillen tussen ons. Ik was compleet uit het oog verloren wat ons verbindt, ik zag het gewoon niet meer. Dit weekend gingen mijn ogen open en voelde ik voor het eerst dat ik mijn vriend gemist had en dat hij stappen zet die ertoe doen. Ik voelde opnieuw de liefde en de warmte tussen ons en besef nu ten volle dat ik me in de luren heb laten leggen door mijn IC. 

Het is soms zo moeilijk om te zien wat 'echt' is en waar de spoken uit het verleden zich schuilhouden die mijn IC maar al te graag tegen mij gebruikt. Hij bedoelt het goed, maar het is niet de weg die ik op wil.

-+-+-+-

Intussen gaat het al iets beter, al manifesteert de pijn zich dan elders. Mijn lichaam is in uiterste staat van paraatheid, want mijn kindje kwetsen en haar vertrouwen schaden doe je niet zomaar. Daar betaal ik een prijs voor. En een dure prijs.

Hopelijk gaat het elke dag een beetje beter en gaat ook deze storm weer liggen, terwijl het schip wel in de juiste richting vaart. Niet opnieuw naar een crisis, maar naar een veilige haven.

19:34 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.