04-07-16

Relatieperikelen

Themanummer: 'Stuck in a moment' van U2

'And you are such a fool
To worry like you do
I know it's tough
And you can never get enough
Of what you don't really need now'

De laatste weken rommelt het tussen mijn vriend en ik en dat begint hard door te wegen. Het zuigt me leeg en bezorgt me veel stress. Op zich is het natuurlijk normaal dat er al eens een haar in de boter zit, maar achter onze ruzies gaat een structureel probleem schuil, en dat dat baart mij zorgen. Ruzie maken kan opluchten en deugd doen, maar structurele problemen meeslepen is het tegenovergestelde: het zorgt voor kwaadheid, verdriet, verwijten...

De reden dat er net nu spanningen zijn is te wijten aan het feit dat ik stap voor stap vooruitgang boek en daardoor merk dat mijn vriend eigenlijk niet zo'n positieve rol speelt in mijn genezingsproces. Hij is zeker niet de sterke man achter de vrouw en na zes jaar (!) deelt hij nog altijd bitter weinig van zichzelf met mij. Hij loopt liever weg van een moeilijke situatie en vooral van zichzelf. Al jaren spoor ik hem aan om hulp te zoeken, maar hij staat er niet voor open om zichzelf te zien zoals hij is

Stilaan begint hier verandering in te komen en beseft hij dat hij in een leugen leeft, die hem bovendien veel stress bezorgt en leegzuigt. Op zich is dat een positieve evolutie, alleen ben ik meestal diegene die hem tot inzicht brengt en dat vergt (te)veel van mij. Daarbij komt het feit dat ik me niet meer veilig voel bij hem, iets wat een HSP net wel heel hard nodig heeft. 

Enerzijds heb ik het er heel moeilijk mee om iemand te vertrouwen en anderzijds is mijn vriend iemand die geen consistente zorgende houding kan aannemen. Hij leeft zo hard in zijn eigen hoofd tussen zijn IC, zijn eeuwige twijfels en angsten dat er nauwelijks nog ruimte is voor iets of iemand anders.

Zijn bereidheid om daar nu iets aan te doen en hulp te zoeken is bitterzoet. Ik ben kwaad omdat hij al jaren heeft laten voorbijgaan waarin hij de kans had om uit zijn isolement te treden en onze relatie meer leven en warmte in te blazen - en zijn eigen leven natuurlijk! Maar ik ben ook opgelucht dat het hek van de dam is en dat hij inziet dat hij eigenlijk erg ongelukkig is in zichzelf en zich eerder laat leven dan dat hij zelf bewuste keuzes maakt. En daar ben ik vaak de pineut van, want ik sta nu eenmaal het dichtste bij hem.

-=-=-=-

Volgens het boek dat ik momenteel lees over HSP, is een van de valkuilen van de HSP dat je een gevoelsarme partner gaat aantrekken die jou niet de warme en veilige thuis biedt die jij nodig hebt om te groeien. QED. 

Zelf weet ik niet welke kant ik uit wil. Is wat we delen waardevol genoeg om verder te investeren in onze relatie of niet? Zie ik een toekomst voor ons waarin ik me goed kan voelen? Kan ik überhaupt nog geloven in beterschap of niet? En ben ik zelf in staat om genoeg te vertrouwen in eender welke relatie? Als ik zelf geen vertrouwen kan geven, kan geen enkele relatie groeien. Dat merk ik in al mijn contacten, hoe precair dat vertrouwen blijft. 

Veel vragen en geen duidelijke antwoorden. Erg vermoeiend allemaal. Maar hier moet ik ook weer door tot ik weet waar ik naartoe wil. Want daar begint het uiteindelijk allemaal. Wat wil ik? Wat durf ik? Wat kan ik? 

 

12:28 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.