23-06-16

Rebound

Themanummer: 'Laat me' van Ramses Shaffy

"Laat me, laat me, laat me mijn eigen gang maar gaan. 
Laat me, laat me, ik heb het altijd zo gedaan"

 

Ik ben al een hele week op de dool. Ik vind geen rust in mezelf, mijn IC is heel lastig en ik besefte pas gisteren dat ik op de loop was voor mezelf. Alles voelde zo leeg aan na ons weekend Parijs, ik vond geen doel, geen zin.

Gisteren ging ik een paar boodschappen doen met de hond en toen kwamen we de man met de hamer tegen. We zijn thuisgekomen en hebben een paar uur geslapen in de zetel. Toen al voelde ik sinuspijn opkomen, ik heb al sinds maandag veel last van allergie. Vandaag was het dan zover. Niet enkel sinuspijn, maar ook heel veel spanning. Ik heb me deze namiddag afgesloten van de wereld, de blinden gesloten en gerust. Het kon me allemaal aan mijn r**t roesten. En dat deed deugd.

Maandag al zei de FT (kine) me dat mijn schouders enorm gespannen waren, maar dat er geen emotionele spanning aan ten grondslag lag. Toch niet in zoverre zij kon voelen. Het was vooral fysieke overbelasting in het algemeen die zich op de schouders had vastgezet. Dat is na een WE Parijs niet zo verrassend natuurlijk.

-+-+-+-

Gisteren was een kennis van mij na een reis van een maand opnieuw thuis en ze nodigde me uit voor een apero in ons cafeetje. Haar hond was jarig en mijn hond is dol op haar hond, en ik kon er eigenlijk niet onderuit. Ik merkte dat ik er gespannen voor was, al kan ik niet precies zeggen waarom. Soms kan de kleinste verandering in de omgeving grote spanningen uitlokken. 

Dit weekend komen de "vrienden" weer - de mensen die we liefste niet tegen het lijf lopen omdat ze teveel babbelen, te veel aandacht opeisen en me herinneren aan mijn ouders. Ik vermoed dat dit ook bijdraagt tot de spanning, al is de kans dat we ze tegenkomen zo goed als nihil aangezien wij andere plannen hebben. 

Het is me gewoon allemaal wat teveel. Ik ben moe, prikkelbaar en heb pijn. De pijn voelt bijna als een schild tegen de wereld, omdat ik me dan kan terugtrekken en eindelijk kan rusten, wat tot gisteren niet lukte hoewel ik heel moe was.

-+-+-+-

Vanavond komt mijn vriend thuis. Het zal me deugd doen, hoop ik. Ik kan wel een knuffel gebruiken en misschien ziet de dag er dan morgen weer wat beter uit.

 

18:20 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.