21-06-16

Le ciel est gris, le monde est gris

Themanummer: 'J'aime plus Paris' van Thomas Dutronc

 

Ik heb de laatste tijd niet meer op mijn blog geschreven vanwege een stupide bijgeloof. Ik had minder last van mijn IC en dacht dat hij misschien wakker zou worden als ik daarover zou berichten. Sounds silly, I know. Maar vreedzaam co-existeren met mijn IC is zo heerlijk dat ik geen risico's wou nemen. Nu hij zich opnieuw manifesteert en ik er wat meer last van heb, kan ik er opnieuw over spreken. Momenteel stort hij zich op mijn lichaamsbeeld en de twee kilo's die ik deze winter bijgekomen ben. Ze storen me, maar ik ben niet gemotiveerd om er iets tegen te ondernemen. Precies het soort situatie waarop een IC zich stort. frown Hij geeft me een slecht gevoel over mezelf, enerzijds dat ik te dik ben en anderzijds dat ik zwak ben omdat ik er niks aan doe. Een eeuwenoud thema, ik worstel er al mee sinds mijn veertiende. 

-+-+-+-

Vorig weekend gingen we enkele dagen naar Parijs en we lieten de hond bij de kweker waar hij kan spelen en ravotten met zijn soortgenoten. Toen ik hem ging afzetten en terug in de auto stapte, hoorde ik hem blaffen en ik had het gevoel dat mijn maag uit mijn lijf werd gerukt. Van pure stress en emotie ben ik verkeerd gereden op de terugweg. Ik ben dan maar bij een wegstation gestopt om op adem te komen. Het was donderdag ook heel warm en in mijn kleine oude wagen is het dan puffen. Eenmaal thuis ging het stilaan beter en tijdens het weekend hebben we een keer gebeld om te vragen hoe hij het stelde en toen ik hoorde dat alles heel goed ging, was ik gerust. We hebben genoten van ons weekend en van de zorgeloosheid. Maar nu hij terug bij mij is ben ik zo blij! Ik kan terug zijn oortjes strelen, zijn neusje kussen en hem zien genieten van de hereniging. Hij was ook in de wolken om ons terug te zien en heeft sinds zondagavond niet meer bewogen, zo moe is hij na zijn weekendje bij de vriendjes!

-+-+-+-

Vandaag baal ik. Ik weet niet precies waarom. Ik voel me leeg, mijn maag en darmen doen vervelend en ik heb nergens zin in. Alles is teveel. Baaldagje. Ik zal de hond gaan vervoegen in de zetel en mijn boek proberen uit te lezen. Dat zal alleszins voldoening geven. 

-+-+-+-

Ik heb de nieuwe cd van Tom Odell nu twee keer beluisterd en ik ben niet echt enthousiast. Ik heb hem nu op mijn iPhone gezet en zal er tijdens het wandelen met de hond eens grondig naar luisteren. Misschien ben ik nog teveel in Radiohead-mood en niet klaar voor het poppy album van Odell?

-+-+-+-

De laatste tijd voel ik een toenemende nood aan alleen zijn. Er is wat meer rust in mijn hoofd geslopen en ik heb geen zin meer in gebabbel. Niet iedereen vindt dat even leuk, ik krijg klachten van de mensen die ik normaal vaker zie dat ik zo afwezig ben. Maar ik heb er gewoon geen zin in, alsof ik eindelijk niet meer hoef weg te lopen van mezelf. En dat is toch precies waar ik al decennia naar streef?!

13:38 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.