24-05-16

Ziek zijn in je eentje

Themanummer: 'Freedom' van George Michael

 

Ik voel me eenzaam. Ik ben opgestaan om 6u met acute diarree en pas na 6 imodiums en 6u ging het iets beter. Vanavond kwam een 'vriendin' bij me eten, iemand die ik ken en die voor het eerst bij mij thuiskomt, dus eerder een mogelijke vriendin. Maar ik voel me erg goed bij haar en dat is uitzonderlijk aangezien het om een vrouw gaat.

Het begon me natuurlijk te dagen dat vanavond koken en eten niet zou lukken, maar ik durfde niet afzeggen. Mijn vriend belde me vanop business trip en moedigde me aan om voor mezelf te zorgen en het af te zeggen. Hij begreep niet waarom ik het zo moeilijk vond, iedereen begrijpt toch dat je ziek kan worden? Maar ik was bang, bang om afgewezen te worden omdat ik de avond niet zou laten doorgaan.

Met lood in de schoenen trachtte ik te bellen, maar ze was aan het werk dus ik schreef een sms om haar zo snel mogelijk te verwittigen. Enkele uren later kreeg ik een bericht terug dat voor mij een koude douche was. Kort en bondig, maar weinig medeleven noch warmte. Nochtans weet ze dat ik er alleen voorsta en me al wat eenzaam voel omdat ik mijn vriend zo lang moet missen.

Ik kan niet omgaan met zo'n situaties. Voor mij is het opnieuw afwijzing. Opnieuw zit ik in de shit, opnieuw sta ik er alleen voor en er kan zelfs geen telefoontje of vriendelijk woord af. Ik ben het ook beu om te relativeren en redenen te bedenken waarom ze er niet voor me is. Ze is er gewoon niet. Er is niemand die aanbiedt te helpen, een brood te kopen of een woord van troost te bieden. Het werpt me terug op vroegere ervaringen met bvb mijn vriendin eind vorig jaar. En uiteindelijk gaat het recht terug naar het gebrek aan een zorgende mama. En de eeuwig weerkerende vraag of ik dan toch onbeminbaar ben. Want iemand graag zien wanneer het goed gaat is makkelijk. Maar wanneer je uitgeteld in de zetel ligt en iemand moet teleurstellen, dan ben je plots alleen. 

Vergaat het iedereen zo? Ik snap het niet. Echt niet. Het doet gewoon fcking veel pijn en ik wil deze pijn, deze specifieke pijn, liefst nooit meer voelen. Ik kan niemand bellen, mijn vriend hangt in de lucht en hoe leg je uit dat je op deze leeftijd nog weent om een afwezige mama?

Bovendien ben ik rond twee uur deze namiddag beginnen te dissocieren en het wordt er niet beter op. 

Het is ook zo'n catch 22. Ik mis affectie en nabijheid, maar door de pijn uit het verleden heb ik me zodanig afgesloten dat ik niemand dicht genoeg durf te laten komen. En dan sta je daar alleen op zo'n momenten. Geen nauwe vriendin, geen diepe banden met iemand. En dat besef doet nog meer pijn. Ik weet gewoon niet hoe. Vraag me een berg te beklimmen en het lukt ook niet. Want ik weet niet hoe ik eraan moet beginnen. 

En dan zet ik George Michael op, dan komen de tranen en dan staat er een hondje recht die mijn tranen komt aflikken. George Michael heeft me nog nooit in de steek gelaten, op hem kan ik altijd rekenen en hij heeft altijd het perfecte nummer klaarliggen. Bless him. 

 

20:14 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.