23-05-16

Almost happy

Themanummer: 'True love waits' van Radiohead

"I'm not living, I'm just killing time
Your tiny hands, your crazy-kitten smile

Just don't leave
Don't leave"

De nieuwe cd van Radiohead is prachtig, fantastisch, magistraal... even straf als 'In Rainbows'. Ik hou zoveel van Thom Yorke's hese stem, zijn prachtige falset en de atypische harmonieën die Radioheads muziek domineren. Het is een hele romantische plaat geworden, ik kan niet wachten om ze nog beter te leren kennen.

Het nummer 'True love waits' zou ik voor mezelf kunnen hertalen naar 'Fulfillment waits'. De tekst is zo kort maar zo krachtig. Och ja, wat kan ik zeggen als die-hard Radiohead fan? Ik ben best kritisch, als het suckt, dan suckt het. Ik vond 'King of Limbs' niet je dat, maar hun nieuwste worp is grandioos. 

-=-=-=-=-

Mijn vriend zit al meer dan een week ik Japan voor zijn job en ik baal. Ik mis hem, en vooral de 'complicité' tussen ons. Met twee woorden verstaan we elkaar, met een blik weten we wat we denken van een ander, hij weet hoe ik mijn thee wil bij het ontbijt en ik weet hoe hij zijn espresso wil na het diner. Gelukkig is er onze hond die me gezelschap houdt en me elke dag doet grinniken door zijn grappige loopje en zijn zottigheden. Dankzij de poes zie ik soms oortjes alle kanten uitgaan wanneer ik meezing met Prince, of wanneer de hond met haar wil spelen. Hoe dan ook, ik zal heel blij zijn wanneer mijn vriend donderdagavond weer voor de deur staat. 

-=-=-=-=-

Mijn wereld bestaat uit taal. Ik ben bezeten van taal. Muziek is voor mij een taal. Aanrakingen zijn een taal. Kunst is een taal. Ik denk in taal en verslind letters. Ik voel me veilig in een wereld opgebouwd uit taal. Al sinds mijn kindertijd schuilt er een schrijver in me. Ik schreef vroeger tekstjes en gedichtjes als kind en mijn grootmoeder geloofde niet dat ik ze zelf geschreven had. Toen kwetste me dat, maar nu besef ik dat ze misschien wel goed waren? 

Volgens het boek dat ik momenteel lees over HSP en waarover ik al meermaals gesproken heb, is creativiteit de finaliteit van elke HSP. Het komt erop aan om jouw medium te vinden. Gek genoeg heb ik al vanalles geprobeerd. Ik heb schilderles gevolgd aan de academie, ik maak juwelen in mijn vrije tijd en ik heb geprobeerd waardevolle foto's te maken. Maar het zijn omwegen, want mijn medium is taal. Zo simpel is het. Het boek heeft me met de neus op de feiten geduwd. 

Vorige week vrijdag ben ik eraan begonnen. Ik had gelezen over een wedstrijd voor kortverhalen in het misdaadgenre en ik ben simpelweg achter mijn laptop gaan zitten en beginnen schrijven. Het idee had zich natuurlijk al een tijdje gevormd in mijn hoofd, maar het echte schrijven, het proces, was magisch. Ik vond het ronduit fantastisch. Alsof ik een fles champagne van 30 jaar oud ontkurkte en de godendrank eindelijk geproefd mocht worden. 

Na het schrijven nam ik de hond mee voor een wandeling en dronken we een aperitief op een terrasje. Er speelde een voldane glimlach om mijn lippen, ik was zo trots dat ik de ban eindelijk gebroken had EN iets geschreven had dat ik best oké vond. Kitty in the Sky with Letters, of zoiets ;);).

Zaterdag stond ik op met een knaller van een spanningshoofdpijn en een rechterzijde die scheefgetrokken was van de spanning. Van elleboog tot hoofd was ik een brok spanning. Het heeft geduurd tot vandaag, toen de FT me onder handen nam. Ze zag het, net als ik, als een tegenreactie op de high van vrijdag. Zo'n grote verandering in mijn geluksgevoel leidde tot een grote angstreactie en dus pijn. EN DAT SUCKT!!! Naar het schijnt moet ik daardoor. Het is zelfs - and I quote - 'een spannende periode'. Du-uh.

Ik snap het allemaal wel, je verandert een systeem dat in beton gegoten is sinds forever niet zomaar, maar je moet gvd opgetrokken zijn uit staal - iron woman? - om hierdoor niet totaal gedemotiveerd door te geraken. Mijn dagdagelijks leven bestaat uit pijn. Zelfs nu, terwijl ik schrijf, doet mijn rechterschouder pijn en voel ik de pijn toenemen. 

However, ik geef niet op. Ik ben nu zover gekomen, ik heb geknokt als een soort van female-Rocky om hier nu te staan met mijn eerste kortverhaal in de hand en I'll be damned als ik nu opgeef. In tegendeel! Ik heb nog een idee en broei op een tweede verhaal. Fuck de spierpijn. Ik wil leven gvd.

"This machine will, will not communicate
These thoughts and the strain I am under
Be a world child, form a circle
Before we all go under
And fade out again and fade out again

Immerse your soul in love
Immerse your soul in love"

Street Spirit van Radiohead - check ook Street Spirit US has got Talent op Youtube. Schitterende moderne dansact op de muziek van Street Spirit. Kippevel gegarandeerd.

19:59 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (2) | |  Facebook | | Pin it! |

Commentaren

Vanmorgen werd Clement Peerens geïntervieuwd op StuBru en hij vertelde dat hij van zijn apotheker gehoord had dat de vraag naar antidepressiva spectaculair gestegen was sinds het uitkomen van de nieuwe CD van Radiohead! ; ) ; ) ; )

Gepost door: R8 | 24-05-16

Reageren op dit commentaar

Wat een Groot Compliment! Niet alleen heeft Clement kennis genomen van de plaat, hij heeft er zelfs een mening over geformuleerd. Een grotere eer kan een popgroep niet te beurt vallen! Gotta love him!

Gepost door: Tigrou | 24-05-16

De commentaren zijn gesloten.