09-05-16

Jij zegt het

Themanummer: 'November Rain' van Guns 'n Roses

 

Sinds geruime tijd lees ik af en toe in 'Jij zegt het' van Connie Palmen, een van mijn favoriete auteurs. Het valt me zwaar om het boek in een trek uit te lezen omdat het zo heftig is. http://www.conniepalmen.nl/jij-zegt-het-de-nieuwe-roman-van-connie-palmen/

Het boek gaat in essentie over de liefdesgeschiedenis tussen Ted Hughes en Sylvia Plath, de eerste een der grootste 20ste eeuwse Engelse dichters en de tweede een Amerikaanse dichter met wie hij gehuwd was en die heel jong zelfmoord pleegde. Plath was jong toen ze zich verdeed en liet een gezin achter. Ze was psychisch nooit stabiel geweest en leed onder een overambitieuze moeder en afwezige vader. Toen ze haar gezin achterliet, kreeg Hughes de volle lading van de publieke opinie. Er was sprake van een heuse Plath-mythe en Hughes heeft nooit weerwoord geboden aan de vileine criticasters. Palmen neemt het op zich om het verhaal van hun kennismaking, huwelijk en alles wat erna geschiedde te vertellen vanuit Hughes zijn standpunt. Ze doet dit op basis van ernstige research en een grondige kennis van het oeuvre van beide dichters. 

Helaas is Plath een figuur met wie ik me soms makkelijk vereenzelvig, vooral bekeken vanuit het standpunt van Hughes (IC?). Daarom lees ik het boek in stukjes die ik laat bezinken. Ik heb al talloze passages aangeduid als highlights maar twee ervan bleven hangen. 

De eerste gaat over Hughes' interesse in mythes en sprookjes. Ik citeer: 'Om voorspellingen te kunnen doen hoef je maar de draad te volgen van een bekend lot (...) als je een Elektra ontmoet weet je dat ze haar moeder zal vermoorden, of de moeder in zichzelf.'

Deze passage resoneerde bij mij en bracht me na wat nadenken tot het besef dat ik de moeder in mezelf vermoord heb zodat ik mijn eigen moeder niet hoefde te vermoorden. En zodat ik mijn vader niet zou teleurstellen, want niks vond hij verwerpelijker dan een zwangere vrouw. Ik was daar even niet goed van, van het besef dat ik een wezenlijk deel van mezelf monddood heb gemaakt, het bestaan ervan doodgeknepen heb, teneinde mijn moeder te kunnen laten bestaan. Opdat ze toch maar van me zou houden. Dat ik geen concurrente was, nooit zou zijn. Maar ik zag te laat dat ze jaloers op me was en dat niks wat ik deed ook maar enig verschil zou maken. 

De moeder in mezelf heeft een uitlaatklep gevonden nu ik een hondje heb. Ik heb mezelf als vrouw lang gehaat omdat ik een potentiele moeder in me droeg, maar nu ik een hondje heb durf ik voluit mijn moedersinstinct los te laten en van hem te houden en voor hem te zorgen als mijn kleintje. Ik weet dat hij een hond is, maar hij is alles wat ik wil. Ik wil namelijk geen kind, ik zou het niet aankunnen, als getraumatiseerde HSP zou ik het gewicht van de verantwoordelijkheid niet kunnen dragen. Maar een hondje, dat lukt wel en het vervult me met een geluk en een verbondenheid waar ik lang naar gehunkerd heb. Precies omdat hij niet alles van me vraagt, maar ook een autonoom wezen is. 

Ik kan nog talloze passages citeren uit dit boek, maar ik houd het bij deze ene. Het is een opmerkelijk boek, geschreven door een geweldig krachtige auteur met scherp inzicht en laveloos taalgevoel. Heerlijk. Lees het.

http://www.conniepalmen.nl/jij-zegt-het-de-nieuwe-roman-van-connie-palmen/

 

19:40 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | Tags: moeder, elektra, hsp, palmen | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.