12-04-16

48 hours

Themanummer: ‘Kein Weg zurück’ van Alin Coen

 
’Nichts fällt mir leicht, der Punkt ist erreicht’

 
De voorbije 48 uur:

 
- Tom Boonen verliest Parijs-Roubaix op een haar na. Ik zit op mijn knieën voor de tv, met mijn handen voor mijn ogen, te roepen dat ik Sep Vanmarcke omver rijd als ik hem ooit tegenkom (en herken). Hoe is ’t mogelijk dat Tom zich heeft laten verschalken?!?!? GVD toch vent! Ik ben er nog altijd slecht van en vermijd de sportkranten want het doet echt zeer in mijn buik. Ik gunde hem dit zo hard. Hij heeft zo hard gewerkt na zijn val vorig jaar. GVD toch.

 
- Ik ga maandag naar mijn gewoonlijke koffiehuis en ontmoet mijn kameraden. Plots duikt MC op - de gevreesde dame - en ik denk: oh nee. Gelukkig zat ik bij mijn vrienden, en ik ben gewoon bij hen blijven zitten. Het was reuzegezellig en zelfs de her-ontmoeting met MC verliep vlot. Ze blijft hier voor 3 weken. SLIK. En ook: so what?!

 
- De luchthaven van Zaventem is terug open maar de files zijn gigantisch. En ik heb een filetrauma. Ik word letterlijk hysterisch wanneer ik aan files denk en heb al meermaals overwogen om uit de auto te springen na 5 km stapvoets verkeer - woehaha. Jot jom. Ernstig nu: ik ga het daar met de TT over hebben, ik moet van die extreme angst af, die is zo hinderlijk - zie mijn vorige posts. Voorlopig houd ik een mini-kalmeerpilletje bij de hand. Needs must. 

 
- Maandagochtend sta ik op en het sinusspook is terug. Diepe zucht. Ik ben niet goed bezig. Help. 

 
- Dinsdagmorgen word ik wakker uit een diepe droom - nachtmerrie - maar ik focus me op één herinnering: Johnny Depp in zijn jonge jaren was mij aan het versieren en hij kon verdorie lekker kussen. Ik heb thuis als een idioot rondgelopen met een brede smile op mijn smoel geplakt terwijl ik mijn ontbijt voorbereidde. De herinnering aan die heerlijke seconden met Depp deden me zo’n deugd, dat ik me net een verliefde puber voelde. Zaaaalig.

 
- Dinsdagochtend wandel ik met mijn hondje naar de nieuwe koffiebar en hoor ik op de radio dat de verkeerschaos rond Zaventem enorm is. Mijn nekspieren spannen zich aan. Ik bestel nog een cappu en doe een leuke babbel met de barista over taal en literatuur. Fijn. Een tegengif voor de reisstress.

 
- ’s Namiddags zit ik in mijn tuin, in een heerlijk comfortabele stoel met de hond die lekker dartelt door het gras en ik geniet van de zon en een boek. Tussendoor stofzuig ik, passeer ik met de stoomreiniger en daarna ben ik uitgeteld en rust ik op de zetel met de hond aan mijn zij, die ook uitgeteld is. Maar ik kan niet echt rusten, mijn geest is te geprikkeld door de reis en de kleine dingen die ik nog in orde moet brengen. 

 
- In de vroege avond ga ik met de hond naar de dierenarts voor een laatste check-up zodat zijn paspoort perfect in orde is en hij zeker mee kan op reis. Terwijl ik wacht lees ik dat de luchtverkeersleiders afwisselend ‘ziek’ vallen teneinde hun protest uit te drukken over het sociaal overleg. Welke arts laat zich voor die kar spannen? In wat voor een wereld leven wij gvd? Ziek is ziek, werk weigeren uit protest is een totaal ander verhaal. De stress stijgt en ik krijg het heel moeilijk.

 
- Mijn vriend zit drie dagen in conclaaf met ‘het mgmt team’ - lees: leuteren en lekker eten - en ik kan hem nauwelijks bereiken. Gelukkig lukt het toch en kunnen we even overleggen. We besluiten het nog even aan te zien en bij teveel twijfel de reis te annuleren. Het is namelijk zo dat IK de rekening zal betalen voor de anticipatieve stress, en dat ik dat niet meer zie zitten. Ik zie gvd teveel af.

 
- Het is nu half negen, ik zit buiten met een hond op mijn arm, een laptop op mijn schoot en een glas Rioja aan mijn zijde. Morgen ga ik naar de TT en ik heb geen idee waar ik het over moet hebben. Het lijkt zo klein allemaal. Ik wik gewoon hier zitten, met de hond en de wijn en een leuk boek. En eventueel wil ik dat in Portugal doen, maar niet aan deze voorwaarden… De enige reden dat ik toch nog hoop op een waterkans om te vertrekken is dat het verbreden van mijn horizon me vaak maandenlang voedt en echt deugd doet. Zelfs nu geniet ik bvb nog na van de tentoonstelling die ik in Parijs zag. Dat maakt het voor mij toch de moeite waard. Mijn geest heeft voeding nodig, schoonheid, liefde, natuur, kunst, aangename warme mensen en lekker eten en drinken. 

20:46 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.