07-04-16

FuBarness

Themanummer: 'Fake Plastic Tree' van Radiohead

 

Het lijkt wel alsof ik onheil over mezelf heb afgeroepen na de vorige blogpost. Het begon met oorpijn en spierpijn - that's new? Donderdag werd ik wakker met hoofdpijn, maar ik was gerust dat die na het bezoek aan de FT wel over zou gaan. De FT voelde een heel verstoorde vibe waaronder heel veel verdriet schuilging. Ik werd helemaal scheefgetrokken door mijn rechterschouder en mijn lichaam stond zeer gespannen. Na mijn bezoek aan haar rustte ik een beetje en toen ik wakker werd voelde ik het: vlammende koppijn als een priem die door je ogen en slapen steekt: migraine of sinuspijn. Gezien de oorpijn en spierpijn was het sinuspijn en dit keer was het een zeer venijnige invasie van groen snot. Drie dagen heb ik afgezien, tot ik na anderhalve dag besefte dat ik een zware pijnstiller kon nemen om het leed draaglijk te maken. Sinuspijn doet me immers denken aan migraine and it wears me out emotionally.

Vrijdag brak het verdriet door en kon ik eens goed wenen in de armen van mijn vriend. I felt like crap. De voorbije weken zijn zo zwaar geweest en alle moeite doe ik doe om mezelf uit de wind te zetten wordt compleet overschaduwd door angst. Ik voel me ook heel alleen op mijn weg, ik maak zoveel overwegingen en doe waarschijnlijk weer teveel mijn best. Mijn IC vindt dat natuurlijk allemaal geweldig en dat komt er dan nog eens bovenop.

Zaterdag ging het een beetje beter en na mij drie dagen koest te houden moest ik echt het huis even uit, de pijn achterlaten die erin rondwaarde. We reden even heen en weer na een dierenwinkel, op 5 minuutjes rijden van thuis. Ik zit achter het stuur en ineens besef ik dat de vrouw die me zo'n angst inboezemt van maandag tot woensdag naar hier komt met een vriendin. In eerste instantie schrok ik van de gedachte, maar we reden door. Op een halfuur waren we al terug en ik had buikpijn en voelde me zo slap als een vijg. De ene voet voor de andere zetten was al teveel gevraagd. ANGST. Zucht. Zo beu dat ik het ben!?!?!?!!!!!!!

Maandag ging het beter en ik besloot mijn koffiehuisje op te zoeken zoals altijd en dat ging goed. Ik heb haar niet gezien en weet niet eens of ze er wel was, meestal laat ze toch een berichtje. Ik heb me dus gedragen zoals gewoonlijk en daar putte ik wel een beetje kracht uit. 's Namiddags las ik dan verder in mijn HSP-boek en misschien was mijn timing fout, want het ging helemaal mis. Ik werd er pessimistisch van en voelde iets knagen dat ik niet kon benoemen. Op mijn vreselijke nachtmerries na, kreeg ik ook meer flashbacks dan gewoonlijk over kwetsende en fnuikende dingen die mijn vader me ooit naar mijn hoofd slingerde.

Woensdag bij de FT vertelde ik dat er iets knaagde maar dat ik niet wist wat het was. Ze begon de behandeling en voelde in eerste instantie niks, ze kreeg geen contact met mijn lichaam. Net zoals ik. Dan kwam er wel reactie, een leegte, en een grote vraag naar warmte. Na een tijdje zei ze dat ze een opwaartse beweging in me voelde die werd gefnuikt, waardoor ik niet kon groeien en mezelf ontwikkelen in de richting die ik zelf verkoos. Tja, het verhaal van mijn leven zeker. Mijn vader heeft nooit iets gedaan om me te steunen, maar me enkel vernederd en gekleineerd. Plots kregen de flashbacks een plaats. Het gesprek werd voor mij erg emotioneel en na de behandeling kon ik eindelijk een beetje dieper rusten. Dat deed zo'n deugd! 's Avonds voelde ik dan opnieuw een streepje hoofdpijn en vanmorgen opnieuw sinuspijn. Zucht. Zo ontmoedigend. Wat vang ik hier nu mee aan? Doe ik echt alles verkeerd?!

Ik zie de dingen nogal negatief momenteel, mijn bewustzijn zit dan ook vol beelden van nachtmerries, vol wanhoop en pijn. Nacht na nacht, ik slaap ook erg slecht, ... Dit is al weken aan de gang. En het trekt me naar beneden. Hoe geraak ik hier weer uit?

Waarom altijd 2 stappen vooruit en 6 achteruit?

19:13 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.