29-03-16

Lange termijn denken

Themanummer: 'Rags 'n run' van Admiral Freebee

'So you shoot in the dark
And you're blessed with a spark
Right in front of you
So you continue the journey
You investigate all possible possibilities'

 

Ik kreeg een boeiend antwoord op de open vraag waarmee ik mijn vorige blogpost beëindigde, nl. hoe ik het onderscheid kan maken tussen zelfzorg en vermijdingsgedrag. Het antwoord hield in dat ik op lange termijn moest denken. 

In het kader van het lange-termijndenken heb ik me vorige week aan een exposure-oefening van heb-ik-jou-daar blootgesteld. Meer details volgen. Ik heb er eerst zorgvuldig over nagedacht en het dan besproken met mijn TT. We kwamen tot de conclusie dat een exposure de beste oplossing was, al viel het me zwaar wegens veel stress. Korte schets: mijn kindje was doodsbang, mijn IC begon de exposure vanuit alle invalshoeken te benaderen en mij ook bang te maken, mijn lichaam weerde zich als een duivel in een wijwatervat en mijn verstand probeerde het hoofd boven water te houden. Een gemiddelde dag in mijn hoofd. surprised

Angst zit in het hoofd, maar bij PTSS lijkt de angst echter omdat hij gebaseerd is op echte ervaringen die zich zouden kunnen herhalen. Zeer moeilijk te ontkrachten, zo'n angsten!

De angst betrof een koppel dat ik vorige zomer leerde kennen en waaraan ik een keer mijn hart uitgestort heb in een moment van uiterste kwetsbaarheid. Ik stond huilend voor hun deur, kon toen nergens naartoe, en sindsdien leerden we elkaar beter kennen. Het werd mij ook meer en meer duidelijk dat de vrouw van het koppel (59) haar klauwen in mij wou zetten als een soort surrogaat-moeder wanneer het haar uitkomt. Dat is nu net wat je niet moet doen bij iemand die zwaar getraumatiseerd is door een verwaarlozende moeder. De ene keer is ze poeslief, wat mijn kindje doodsbang maakt, want zij verwacht dat er een nekslag komt, en die komt er dan ook. Sindsdien ben ik supergestresseerd wanneer ik haar zie, en dat is slechts heel occasioneel, want ze woont hier niet, maar ze bezoekt hier soms familie voor een paar dagen of een week. 

Ik ben haar meer en meer uit de weg gegaan, wat enkel tot meer angst leidde voor mogelijke onvoorziene ontmoetingen. Vorige week hadden we echter een lunchafspraak die al 9 maanden vastlag en afzeggen was moeilijk, maar niet onmogelijk. Het feit is natuurlijk dat ik haar hier, in mijn woonplaats, al eens tegen het lijf loop en dat ik begin vorige week een paniekaanval kreeg en in mijn hoofd al aan het verhuizen was teneinde haar nooit meer te moeten zien. Dit kan gewoonweg niet. IK woon hier, zij is op bezoek, en ik wil me hier veilig voelen. Dus was deze gelegenheid het ideale moment om haar in de ogen te kijken en te zien dat ze mijn mama niet is, dat ik haar niets verplicht ben, en dat 'nee' zeggen misschien moeilijk is, maar perfect mogelijk. 

De TT had me geadviseerd mijn geest en lichaam goed samen te houden omdat ik last begon te krijgen van dissociatie. Hij gaf me oefeningen mee en ik heb elke dag gemediteerd om mijn kindje haar vertrouwen te vragen en deze angst samen in de ogen te kijken. 

Ik durf te stellen dat het een succes was! Ik heb me niet geforceerd, ben niet in overdrive gegaan, heb tijdens de voordracht voor de lunch gemediteerd en ik voelde hoe mijn kindje vertrouwen kreeg en mijn lichaam echt bij me bleef. 

Belangrijker nog: ik heb een epiphany gehad! Een openbaring, zeg maar. Ik besefte achteraf plots dat zij misschien wel lijkt op mijn ouders, maar dat dat uitzonderlijk is. Ineens zag ik dat er op de wereld veel meer andere mensen rondlopen, ook fijne en respectvolle mensen die anderen niet neerhalen om zichzelf op te krikken. De andere mensen met wie ik me hier omring, bvb, zijn helemaal niet zo. Ze steunen me, we lachen samen, we babbelen, we drinken een koffie en iedereen komt en gaat wanneer hij wil. De meeste mensen zijn dus NIET zoals mijn ouders en hun wereld. Er is een hele andere wereld waarin ik mij kan bewegen en ik hoef dus niet de hele tijd bang te zijn voor alles en iedereen!!!! Als dat geen openbaring is! 

Mijn systeem pruttelt nog tegen, het houdt niet van zo'n bevrijdende positieve gedachten. Maar het fantastische is dat, wanneer je eenmaal hebt gezien hoe het echt ineen zit, er geen weg terug is. Ineens ZIE je het en WEET je het. Dat wil niet zeggen dat ik nooit meer bang zal zijn, en mijn kindje zal zich zeker nog roeren, maar de wereld zit anders ineen dan wij dachten en hoe meer wij dat ervaren en ik mediteer om mijn kindje hierbij te betrekken, hoe minder bedreigend de wereld zal zijn.

Deze openbaring is voor mij goud waard. Eindelijk zie ik dat de wereld anders is dan de slangenkuil waarin ik opgegroeid ben. Een stukje wereld is natuurlijk zo, en ik zal dit vaak sneller zien en er misschien onbewust toe aangetrokken worden door mijn voorgeschiedenis. Maar nu ik het verschil snap, zal ik de slangen hopelijk sneller herkennen en op tijd afstand nemen. Er valt nog veel te leren, maar er is ook nog zoveel potentieel om te ontdekken, en daar word ik blij van.

13:34 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.