20-03-16

Onnozele dingen bestaan niet

Themanummer: 'Your love is my love' van Whitney Houston

 

Mijn vriend heeft de neiging om zijn eigen besognes te catalogiseren als 'onnozele dingen' waarmee hij mij liever niet belast. Dat gaat van het herverhuren van ons appartement tot bvb stress omwille van een zakenreis. Hij beweert dat mijn zorgen zoveel fundamenteler zijn dan de zijne dat hij mij liever niet lastigvalt met zijn onnozele dingen. Hij heeft sowieso het hart niet op de tong en grijpt ieder excuus aan om te zwijgen en zijn plan te trekken. Hij heeft dit om de een of andere reden al zijn hele leven gedaan en het is zijn coping strategie geworden. Trust no one, show no weakness, diy.

In een relatie werkt deze houding natuurlijk voor geen meter, want hoe minder je van jezelf deelt, hoe minder verbondenheid er ook is tussen de partners. En dat is tussen ons nu precies het geval. Ik voelde hoe ik de laatste weken wegtrok van hem en het zelfs niet kon verdragen als hij me 's avonds in bed even knuffelde. Wat mij betrof moet hij maar op zijn eiland blijven als ik voor de rest ook overal buitengehouden word.

Het is een feit - nog maar eens benadrukt door het boek dat ik nu lees - dat een HSP een warm nest nodig heeft. En dat geldt ook voor mij, temeer omdat ik zo snak naar warme geborgenheid en een relatie voor mij een thuis moet zijn waarin ik me veilig kan voelen en optimaal kan functioneren. Moet die relatie perfect zijn? Nee, ik wil op veel vlakken concessies doen. Maar niet wat betreft geborgenheid.

Elke keer opnieuw dichter bij je partner komen nadat je hem uit zijn isolement hebt getrokken en na een tijdje weer uit het warme nest rollen omdat hij zich terugtrekt op zijn eiland is voor mij geen optie meer. Beter geen relatie dan een onveilige relatie met een empathieloze verstokte vrijgezel.

Je voelt al aankomen dat we de voorbije weken pittige gesprekken hebben gehad en dat we op het punt staan waarop er maar een weg is en dat is de weg naar 'samen'. Ieder van ons moet wel zijn eigen weg afleggen in het leven en ik sta ook alleen in de mijne. Ik word ondersteund, maar moet het wel zelf doen, zelf mijn grenzen verleggen, zelf de angst confronteren, zelf de zware dagen dragen. Zo moet ook mijn vriend zijn weg afleggen en zich niet op mij verlaten om zijn verborgen motor te zijn als zat hij op een elektrische fiets. 

Dat besef is nu doorgedrongen en we hebben een tijdspanne van een jaar vooropgesteld om werkelijk verandering in gang te zetten en ook door te zetten. Ik sta voor hem open, wil niet liever dan dichter bij hem zijn en zijn leven delen. Regel 1: er zijn geen 'onnozele dingen'. Taal is belangrijk. Het etiket dat je op iets plakt brengt een waardeoordeel met zich mee, en dus spreken we niet langer over onnozele dingen maar over 'wat ons bezighoudt': gedachten, gevoelens, zorgen, praktische afspraken, ... 

De voorbije week zag ik mijn vriend openbloeien toen hij eindelijk vertelde wat er in zin hoofd omging en voelde hoeveel deugd het deed om dit te delen en mijn input te krijgen. Samen het leven dragen is zoveel fijner en maakt het zoveel lichter. In plaats van twee eilandjes op het droge wil ik evolueren naar twee eilandjes in een lekker warme baai waarin ze kunnen dobberen, waar er licht en zon is en waar er ruimte is voor wat het leven ons voorschotelt.

-+-+-+-

Het boek dat ik lees - Follow your Senses van F. Brabander - brengt bij mij veel teweeg en doet me inzien dat ik al heel goed bezig ben maar ook nog veel kan verbeteren teneinde sterker op mijn HSP-poten te staan. Maar het doet me ook opnieuw kijken naar mijn omgeving en beseffen dat een warme thuis een conditio sine qua non is voor een HSP. Niet dat ik dat ooit vergat, maar ik kan het niet alleen doen zolang ik deel uitmaak van een relatie.

11:38 Gepost door Maja DeBei | Permalink | Commentaren (0) | |  Facebook | | Pin it! |

De commentaren zijn gesloten.